สวี่ต้าชุนเกาหูตัวเองแรง ๆ คิดว่าตัวเองคงได้ยินผิดไป “ลูกพูดถึงอาจารย์ระดับสามอยู่เหรอ? ลูกเป็นไข้หรือเปล่า? พูดเพ้อเจ้ออะไรของลูก?”
เท่าที่เขารู้มา ในโรงเรียนมีตำแหน่งว่างสำหรับการเลื่อนขั้นเป็นอาจารย์ระดับสามแค่ปีละหนึ่งตำแหน่งเท่านั้น
เรื่องดี ๆ แบบนี้จะมาเกิดกับตระกูลสวี่ของพวกเขาได้ยังไง?
“ผมพูดจริงนะ” สวี่เช่อย้ำ
“ล้อเล่นหรือเปล่า? จะมาหลอกพ่อเหรอ? เด็กจริง ๆ”
สวี่ต้าชุนแสดงสีหน้าราวกับมองทะลุทุกอย่างแล้วแต่ไม่อยากพูดอะไร
สวี่เช่อไม่พูดอะไร เพียงแค่มองดูสวี่ต้าชุนเงียบ ๆ
รอยยิ้มบนใบหน้าของสวี่ต้าชุนค่อย ๆ จางหายไปทีละนิด แล้วเขาก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่ “ความจริงเหรอ?”
“จริงสิครับพ่อ”
สวี่ต้าชุนเอนหลังทันที “แต่ลูกอยู่แค่ระดับสามขั้นห้าไม่ใช่เหรอ?”
หลังจากกลืนแพนเค้กไข่คำสุดท้าย สวี่เช่อค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มกว้าง
“จริง ๆ แล้วผมอยู่ระดับสามขั้นแปดแล้วครับ!”
