“น่าละอายตัวเองเถอะ! ไม่เห็นหรือไงว่าหลิวป๋อเพิ่งปล่อยคมมีดวายุสามครั้ง และแต่ละครั้งก็แรงกว่าครั้งก่อน ฉันคาดว่าหลิวป๋ออาจจะก้าวขึ้นไปถึงระดับสามขั้นแปดแล้ว”
“เป็นไปไม่ได้! ถ้าหลิวป๋ออยู่ระดับสามขั้นแปดจริง สวี่เช่อคงรับการโจมตีสุ่ม ๆ ยังไม่ได้เลย นอกเสียจาก…นอกเสียจากสวี่เช่อจะอยู่ระดับสามขั้นแปดเหมือนกัน!”
“…”
ชั่วขณะนั้น อารมณ์ต่าง ๆ ทั้งตกใจ สับสน และสงสัย แพร่กระจายไปในหมู่ของผู้คนอย่างรวดเร็ว
เหตุการณ์นี้ช่างไร้เหตุผลเหลือเกิน
ไม่ว่าจะมองอย่างไร สวี่เช่อไม่ควรจะสามารถทนรับการโจมตีของหลิวป๋อโดยไม่เป็นอะไรได้
มันชัดเจนว่า เมื่อสามเดือนก่อน ทั้งสองคนมีช่องว่างของระดับพลังถึงสองขั้น
ขณะที่ฝูงชนกำลังตะลึง สวี่เช่อก็ยิ้มกว้างทันที
“อาจารย์หลิว บางทีคุณอาจจะยังไม่ได้กินอาหารเช้า เลยไม่มีเรี่ยวแรงเลยสินะ”
ขณะที่พูด สวี่เช่อผ่อนคลายตัวลงอย่างสมบูรณ์
จากการปะทะและพิสูจน์เมื่อครู่นี้ เขาได้ข้อสรุปแล้ว
นั่นคือคมมีดวายุของหลิวป๋อ ภายใต้อิทธิพลของเส้นสีฟ้า พลังของมันจะลดเหลือน้อยกว่า 30%
ถึงหลิวป๋อจะบรรลุถึงระดับสามขั้นแปดแล้ว หรือต่อให้เขาบรรลุถึงระดับสามขั้นเก้าก็ยังไร้ประโยชน์
