เขาขยับริมฝีปากอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ไม่มีเสียงใด ๆ ออกมา
เงียบไปกว่าครึ่งนาที
“เอ่อ… พ่อครับ พ่อเด็ดใบต้นนั้นจนหมดเกลี้ยงแล้วนะ”
มองดูใบผักกาดที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น สวี่เช่อรู้สึกเสียดายขึ้นมา นี่มันเงินทั้งนั้นเลยนะ!
“หญ้าลั่วอิง…หญ้าลั่วอิง…”
มองดูหญ้าลั่วอิงในมือ สวี่ต้าชุนจู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นราวกับนึกอะไรได้ และถามด้วยสายตาเป็นประกาย
“หลังวิวัฒนาการขั้นที่สอง ลูกรักษาพืชวิเศษได้ด้วยเหรอ?”
เขาไม่รู้สึกว่าคำพูดของสวี่เช่อไม่น่าเชื่อถือเลย
วิวัฒนาการขั้นที่สองนั้นหายากมาก ดังนั้นความสามารถพิเศษบางอย่างจึงไม่ใช่เรื่องแปลก
“มันไม่ใช่แบบนั้นครับ”
ภายใต้สายตาจ้องมองของสวี่ต้าชุน สวี่เช่อเลือกคำพูดอย่างระมัดระวัง “บางทีผมอาจจะพอรู้สึกถึงข้อบกพร่องของพืชวิเศษได้บ้าง”
“รอเดี๋ยว!”
เมื่อได้ยินคำพูดของสวี่เช่อ สวี่ต้าชุนไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขารีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดอัลบั้มรูปและยื่นให้สวี่เช่อ
“ช่วยดูหน่อยว่าพืชวิเศษที่เป็นโรคทั้งสามต้นนี้จะรอดไหม? แค่ตากแดดจะช่วยได้ไหม?”
สวี่เช่อทำหน้าเบื่อหน่าย
“นี่แค่รูปถ่าย… ผมรู้สึกอะไรไม่ได้หรอก...”
