“นึกว่าเก่งเหลือเกินซะอีก...” สวี่ต้าชุนพึมพำเบา ๆ
ใบหน้าของสวี่เช่อดำมืดเหมือนหมิ่นหม้อ เส้นเลือดที่หน้าผากเต้นตุบ ๆ
สวี่ต้าชุนรู้ตัวว่าพูดผิด เขารีบหันหน้าหนีด้วยความรู้สึกผิดและรีบโทรศัพท์หาใครบางคนทันที
“เสี่ยวจาง ผมเอง ช่วยเอาพืชวิเศษสามต้นจากโรงเรือนบำบัดของบริษัทมาที่นี่หน่อยได้ไหม…ใช่ เดี๋ยวนี้”
…
สิบนาทีต่อมา
สวี่เช่อมองพืชวิเศษทั้งสามต้นบนโต๊ะอาหารอย่างจริงจัง
ทางซ้ายสุดคือไฮเดรนเยียที่คุ้นเคย ตรงกลางคือรากหัวผักกาด และทางขวาสุดคือหญ้าปาซูเฉ่า ที่ดูคล้ายเถาวัลย์
แม้จะต่างพันธุ์กัน แต่ก็ยังเห็นได้ว่าคุณภาพไม่ต่ำ อย่างน้อยก็เป็นผลิตภัณฑ์ระดับกลางขั้นสาม
แต่น่าเสียดายที่พืชวิเศษทั้งสามต้นนี้ไม่ปกติ หรือพูดให้ชัดเจนก็คือ พวกมันเป็นโรค
“เป็นไงบ้าง? รอดไหม? ต้องตากแดดไหม? แล้วนานแค่ไหน?”
ดวงตาของสวี่ต้าชุนเต็มไปด้วยความหวัง และในหัวก็มีแต่เรื่องแสงแดด
“ใจเย็น ๆ สิครับ”
สวี่เช่อกลอกตา และเงียบ ๆ เปิดใช้ทักษะทำลายมายา
[ชื่อ : รากหัวผักกาด]
[ระดับ : ระดับกลางขั้นสาม]
