“อาจารย์หลง มีคนดูอยู่มากมาย คุณจะผิดสัญญาเหรอ?”
เสียงของสวี่เช่อไม่ดังนัก แต่กลับดังก้องตอกย้ำในหูของหลงเอ้าเทียน
ใบหน้าของหลงเอ้าเทียนซีดลงอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
เขารู้สึกได้ถึงสายตาแปลก ๆ จากทุกคนในสนาม ซึ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ
ถ้าผิดสัญญาโดยไม่ยอมจ่าย ชื่อเสียงก็จะพังพินาศ
แต่ถ้าขอโทษ ก็จะเสียหน้าจนกู่ไม่กลับ
ไม่ว่าจะทำอย่างไร ก็อยากตายอยู่ดี!
ขณะที่เขากำลังลังเล เสียงค่อนข้างนุ่มนวลก็ดังขึ้นจากด้านหลังทันที
“ให้อภัยกันเถอะเมื่อตอนที่ยังทำได้ พวกเราเป็นเพื่อนร่วมงานกัน ไม่จำเป็นต้องทำให้บรรยากาศอึดอัดกันขนาดนี้ ผมได้ยินเรื่องระหว่างคุณทั้งสองมาบ้าง มันเป็นแค่ความเข้าใจผิด ดังนั้นพวกคุณช่วยให้เกียรติผมสักครั้ง… แล้วปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปได้ไหม?”
ชายที่พูดสวมเสื้อเชิ้ตสีดำที่ดูมีราคา บนใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มประดับ
เมื่อเห็นคนผู้นี้ หลงเอ้าเทียนที่กำลังสิ้นหวังก็หันหน้าไปทันที และมีประกายความหวังวาบขึ้นในดวงตา
“อาจารย์หลิว!…”
หลิวป๋อเป็นอาจารย์ในชั้นเรียนหลักและยังเป็นลูกชายของตระกูลหลิว
เขาเชื่อว่าตราบใดที่เสี่ยวหลิวเต็มใจช่วยเหลือ เรื่องนี้อาจจะได้รับการแก้ไข
