หลิวป๋อพยักหน้าอย่างมีความหมายให้หลงเอ้าเทียน จากนั้นก็ยิ้มให้สวี่เช่อ
“อาจารย์สวี่ คุณคิดยังไงครับ? ช่วยให้เกียรติผมหน่อยได้ไหม?”
แม้เขาจะยิ้ม แต่สีหน้าของเขายังคงให้ความรู้สึกเหนือกว่า
ดูเหมือนจะเป็นคำถาม แต่น้ำเสียงไม่เปิดโอกาสให้สงสัย
“ว้าว! สมแล้วที่เป็นอาจารย์หลิว ช่างมีน้ำใจมากที่อาสาก้าวเข้ามาไกล่เกลี่ยความขัดแย้งระหว่างอาจารย์ด้วยกัน”
“ไอ้บ้านี่! แกจะรู้อะไร? หลงเอ้าเทียนเป็นเหมือนน้องชายของหลิวป๋อ หลิวป๋อก็เลยต้องช่วยเขาสิ”
“น่าเสียดาย…สวี่เช่อเพิ่งชนะเดิมพัน แต่การเข้ามาของหลิวป๋อทำให้เสียเปล่า ใครในหมู่อาจารย์ชั้นเรียนเตรียมสอบศิลปะการต่อสู้ จะกล้าไม่ให้เกียรติเขาล่ะ?”
“…”
เสียงพูดคุยดังขึ้นรอบ ๆ หลายคนแสดงความเสียดายกับประสบการณ์ของสวี่เช่อ
หลิวป๋อและหลงเอ้าเทียนเป็นพวกเดียวกัน ดังนั้นงานของสวี่เช่อครั้งนี้จึงสูญเปล่า
ในขณะที่คนส่วนใหญ่คิดว่าสวี่เช่อจะยอมปล่อยไปเพราะ ‘การออกหน้า’ ของหลิวป๋อ เปลือกตาของสวี่เช่อกลับกระตุก
“คุณเป็นใครกัน? ทำไมผมต้องให้เกียรติคุณด้วย การออกหน้าของคุณมันมีค่าขนาดนั้นเชียวเหรอ?”
เขารู้ดีว่าคนตรงหน้าคือหลิวป๋อ
