หลี่หมิงมองผานหงที่อยู่ในระดับหนึ่งขั้นสี่ แล้วเหลือบมองหลงเอ้าเทียนที่ยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ คิ้วหนาของเขาเกือบจะผูกเป็นปม บนใบหน้าเผยความไม่พอใจอยู่
ในฐานะรองผู้อำนวยการ เขาควบคุมทุกการเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นในโรงเรียนอย่างเต็มที่
เขาได้ยินเรื่องความขัดแย้งระหว่างหลงเอ้าเทียนกับสวี่เช่อมาบ้าง และแน่นอนว่ารู้เรื่องการพนันระหว่างพวกเขาทั้งคู่ด้วย
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการพนันระหว่างของทั้งสองคน เพราะเขามักสนับสนุนให้อาจารย์แข่งขันกันในลักษณะนี้มากกว่า
สิ่งที่ทำให้เขาไม่พอใจในตอนนี้คือ หลงเอ้าเทียนทุ่มเททรัพยากรทั้งหมดให้กับลูกศิษย์ที่เก่งที่สุดทั้งสามคนเพื่อเอาชนะ ซึ่งก็ชัดเจนแล้วว่ามันไม่คุ้มค่าที่จะเสี่ยงไปสู้กับเขา
หลี่หมิงอ้าปากขึ้น แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
ไม่ว่าอย่างไร พฤติกรรมของหลงเอ้าเทียนก็ไม่ได้ละเมิดกฎ เพียงแต่ชัยชนะแบบนี้ดูไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไรนัก
“ฮึ!”
สุดท้ายหลี่หมิงก็แค่แค่นเสียงเย็นชาแล้วหลับตาพักผ่อน
…
ภายในสนามฝึกศิลปะการต่อสู้
“โอ้? ระดับหนึ่งขั้นสี่จริง ๆ ด้วย ดูเหมือนว่าเขาจะมีพรสวรรค์ดีทีเดียว”
