เมื่อเทียบกับการพนันที่น่าเบื่อระหว่างหลงเอ้าเทียนกับสวี่เช่อ หลิวป๋อดูจะสนใจผานหงที่อยู่ในระดับหนึ่งขั้นสี่มากกว่า
หลังจากมองดูอย่างละเอียด ดวงตาของหลิวป๋อก็วาบขึ้นและเกิดความคิดในใจ
‘พรสวรรค์แบบนี้ต้องมาเรียนในชั้นของฉัน!’
ในขณะเดียวกัน หลงเอ้าเทียนที่นั่งอยู่ตรงกลางไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของหลิวป๋อเลย และไม่รู้ว่าศิษย์สุดที่รักของเขากำลังถูกใครบางคนจับตามองอยู่
ตอนนี้เขาจมดิ่งอยู่ในความสุขของการไต่อันดับชั้นเรียนจนถอนตัวไม่ขึ้น
อันดับหก! อยู่อันดับที่หกเลยนะ!
หกอันดับแรกจะได้รับส่วนแบ่งการฝึกฝนเพิ่มขึ้นห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ซึ่งเป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับเขา
ถ้าไม่มีคนมากมายมองอยู่รอบ ๆ เขาคงกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจไปแล้ว
หลังจากอดทนผ่านช่วงเวลายากลำบากมาหนึ่งเดือน ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องกดดันอีกต่อไป จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง?
เมื่อนึกถึงความพ่ายแพ้อย่างน่าอนาถของสวี่เช่อ ความตื่นเต้นในใจก็ยิ่งพลุ่งพล่านขึ้นไปอีก
“อย่างกับความสุขสองเด้ง! มันคือความสุขสองเด้งจริง ๆ!”
กดความระทึกในใจเอาไว้ หลงเอ้าเทียนมองสวี่เช่ออีกครั้งด้วยสายตาท้าทาย
