ม่นะ ผมไม่ได้หัวเราะ” สวี่เช่อเอามือปิดปากพลางทำเสียงจุ๊ปาก
“แกหัวเราะชัด ๆ!”
“ไม่มีทาง ผมผ่านการฝึกอบรมมาอย่างมืออาชีพ ปกติผมไม่หัวเราะหรอกนะ” สวี่เช่อพยายามกลั้นหัวเราะสุดความสามารถ แต่แล้วก็หลุดหัวเราะออกมาอีก
“นอกจากว่าผมจะทนไม่ไหวจริง ๆ! ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ผมจะตายเพราะหัวเราะแล้วเนี่ย ฮ่า ๆ ๆ!”
“สวี่เช่อ!” หลงเอ้าเทียนทำหน้าเครียด กัดฟันพูด “แผนกโลจิสติกส์บอกว่าแกเอาทรัพยากรการสอนของห้องเรียนฉันไปทั้งหมดเป็นเวลาหนึ่งเดือน! คืนฉันมาเดี๋ยวนี้!”
วันนี้เขาโกรธจนปอดจะระเบิด เขาวางแผนจะใช้ช่วงเวลานี้เก็บทรัพยากรเพื่อทำอะไรบางอย่างเหมือนสวี่เช่อ และหาทรัพยากรบำเพ็ญเพียรมาอย่างที่เคยทำ แต่ไม่คาดคิดว่าหลังจากล่าห่านทั้งวัน สุดท้ายกลับถูกห่านจิกตาซะเอง*[1]!
ไม่เพียงแต่เขาจะไม่ได้รับทรัพยากรใด ๆ แต่ยังสูญเสียทรัพยากรของชั้นเรียนตัวเองด้วย
ชั้นเรียนของเขามีลูกศิษย์ถึงยี่สิบคน แล้วจะสอนได้ยังไงถ้าไม่มีทรัพยากรพวกนี้!
ไม่เพียงแต่เราจะเสียทรัพยากร แต่ยังเสียหน้าด้วย
มันเหมือนกับเสียทั้งเมียและกองทัพไปพร้อมกัน!
“ทรัพยากร? ทรัพยากรอะไร? คุณกำลังพูดถึงอะไร?” สวี่เช่อไม่แม้แต่จะหน้าแดงหรือหายใจหอบ เขากลับกะพริบตาใสซื่อ
“เลิกแกล้
