งทำเป็นไม่รู้เรื่องได้แล้ว! ทุกคนเห็นแกเอาทรัพยากรของชั้นเรียนพวกฉันไปโดยอ้างชื่อฉัน!” น้ำเสียงของหลงเอ้าเทียนค่อย ๆ เริ่มฉุนเฉียว “ถ้าแกไม่คืนมา อย่าโทษว่าฉัน…”
“อะไร คุณยังจะมาทำร้ายผมอีกเหรอ?” ดวงตาของสวี่เช่อเย็นชาลง ม่านตาของเขาหดเล็กลงเหมือนตางูชั่วขณะก่อนจะกลับมาเป็นปกติ
ก่อนหน้านี้พลังระดับสามขั้นสามของเขาก็เพียงพอที่จะบดขยี้หลงเอ้าเทียนได้แล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาอาจจะทะลุถึงระดับสามขั้นสี่ได้ทุกเมื่อ
“แก!” หลงเอ้าเทียนถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ ดวงตาฉายแววหวาดกลัว
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมพลังของสวี่เช่อถึงแข็งแกร่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่การต่อสู้เมื่อเช้าทำให้เขาตระหนักว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสวี่เช่อเลยแม้แต่น้อย
แต่ไม่นาน แววเจ้าเล่ห์ก็วาบขึ้นในดวงตาเล็ก ๆ ของหลงเอ้าเทียน “สวี่เช่อ แกจะไม่คืนทรัพยากรให้ฉันจริง ๆ เหรอ?”
สวี่เช่อไม่แม้แต่จะมองหลงเอ้าเทียน พูดเสียงเย็น “ใช่ ผมไม่เคยคิดจะคืนให้คุณเลย”
หลังพูดจบ เขาก็เพิ่มประโยคที่สองในใจเงียบ ๆ ‘และไม่ใช่แค่เดือนนี้ด้วย’
ถ้าไม่แก้แค้น เขาคงคิดอะไรไม่ออก เขาวางแผนไว้แล้ว ไม่ใช่แค่เดือนนี้ แต่เขาจะรับทรัพยากรของชั้นเรียนหลงเอ้าเทียนทุกเดือ
