บทที่ 430 สังหารล้างตระกูล มิเหลือแม้สุนัขไก่!
“ศิษย์นิกายกระบี่—รับศึก!”
ยามนั้น เสียงระฆังภายในประตูเขานิกายกระบี่พลันดังถี่ยิ่งกว่าเดิม เจินเหรินวางรากฐานแต่ละคนขับเคลื่อนแสงเหินเหินขึ้น พุ่งสู่ค่ายกลพิทักษ์เขา หวังสมานรอยร้าวที่แตกออก
แต่เจินเหรินนิกายศักดิ์สิทธิ์ที่ทะลวงเข้ามา จะปล่อยให้เป็นเช่นนั้นได้หรือ?
ชั่วขณะนั้นคล้ายเทพเจ้าสำแดงเวทแต่ละตน นิกายศักดิ์สิทธิ์เพียงก้าวเข้าค่ายกล ก็พร้อมหยิบยื่นวิชาสกปรกหลากแขนง มุ่งทำลายโครงสร้างค่ายกลอย่างเด็ดขาด
นิกายกระบี่พลันวุ่นวายดั่งน้ำเดือดในหม้อใหญ่
“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!?”
ในหมู่เจินเหริน ยังมีผู้ปิดด่านนานปี ไม่รู้ความเป็นไปของโลกภายนอก ครั้นเจอเหตุปั่นป่วนกลับไร้ทางรับมือ คำถามแรกจึงหลุดออกมาอย่างไร้ความรู้สึก—
“เจินเหรินปราบมารอยู่ที่ใด?”
เสียงถามซ้ำไปมาปรากฏทั่วทั้งเขานิกายกระบี่
ทุกคนรู้ดี—หากเจินเหรินปราบมารยังตรึงอยู่ ณ ผาจี๋เทียน กระบี่หนึ่งกดทั่วหล้า ต่อให้เป็นเจินเหรินนิกายศักดิ์สิทธิ์ ก็มิกล้าเปิดเผยตนเข้ามาฆ่าฟันถึงที่เช่นนี้
เช่นนั้นแล้ว…เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?
“ผู้นำตระกูลเย่!”
เจินเหรินนิกายกระบี่ผู้ไม่รู้ความภายในรีบรุดเข้ามาข้างกายเย่เส่าอิง เร่งถามว่า “เจินเหรินปราบมารกำลังปิดด่านอยู่หรือ? รีบเชิญเขาออกมาเถิด!”
“จริงด้วย!”
อีกผู้หนึ่งพลันเอ่ยสมทบ น้ำเสียงแฝงความขุ่นเคือง “เจินเหรินปราบมารชะล่าใจเกินไป อยู่ ๆ
