บทที่ 10 บดขยี้! เอาทุกอย่างแล้วจากไป!
แผนกโลจิสติกส์
ทุกคนยืนนิ่งราวกับถูกมนตร์สาปให้กลายเป็นหิน
สายตามากมายจ้องมองมาที่สวี่เช่อในทันที
เอื๊อก…
เสียงกลืนน้ำลายดังก้องไปทั่ว
อึก เอื๊อก…
เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นลงไม่หยุด
ไม่ว่าจะเป็นอาจารย์ชั้นมัธยมห้าแผนกวิ่งวุ่น อาจารย์ชั้นมัธยมสี่แผนกฝึกซ้อม หรือแม้แต่อาจารย์ชั้นมัธยมหกแผนกศิลปศาสตร์
ทุกคนเบิกตากว้าง มองหน้ากันไปมา!
บางคนทำหน้าตาตื่นจนลูกตาแทบถลน
บางคนขยี้ตาแรง ๆ คิดว่าตัวเองเห็นผิดไป
แม้ท่าทางของแต่ละคนจะแตกต่างกัน แต่ความตกใจบนใบหน้าของพวกเขานั้นเหมือนกันอย่างน่าประหลาด
“ฉัน…ฉันไม่ได้เห็นผิดไปใช่ไหม? สวี่เช่อ…คนที่โจมตีเมื่อกี้คือสวี่เช่อจริง ๆ หรือ?”
“อืม…คุณไม่ได้เห็นผิด หลงเอ้าเทียนถูกตบจนลอยไปจริง ๆ”
“บ้า! สวี่เช่อบ้าไปแล้ว! หรือว่าเขายอมแพ้เพราะรู้ว่าต้องถูกไล่ออกในไม่ช้า?”
“โง่! การไปขัดใจหลงเอ้าเทียนยุ่งยากกว่าขัดใจหลิวป๋อเสียอีก คนคนนี้เป็นตัวร้ายตัวจริง อนาคตสวี่เช่อจบแน่ รีบไปเรียกผู้อำนวยการมาเร็ว เรื่องใหญ่กำลังจะเกิดแล้ว!”
“…”
หลังจากความตกใจ สถานการณ์ก็วุ่นวายในทันที ทุกคนเชื่อว่าสวี่เช่อต้องเจอเรื่องแน่
แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นรายละเอียดอ