นเวลาไม่กี่วินาที ฟันสีขาวซีดที่เปื้อนเลือดก็ถูกถ่มลงบนพื้น หลงเอ้าเทียนที่ค่อย ๆ ลุกขึ้นมา ใบหน้าบิดเบี้ยวเกือบจะจำไม่ได้ แก้มขวาของเขาบวมเป่ง และมีรอยมือสีแดงชัดเจน ชัดยิ่งกว่าตราประทับหมู
ไม่เพียงแต่แก้มเท่านั้น ดวงตาขวาที่เล็กอยู่แล้วยังถูกแก้มที่บวมบีบจนเป็นเส้นเล็ก ๆ โดยรวมแล้วใบหน้าด้านขวาของเขาดูเหมือนจะเริ่มบวมมากขึ้นเรื่อย ๆ
“สวี่เช่อ! แกควร…โอ้ย ๆ ๆ…”
หลงเอ้าเทียนโกรธจนแทบระเบิด แต่ก็เจ็บมากจนต้องร้องครวญครางหลายครั้ง แก้มสั่นระริก แต่เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดบนแก้มแล้ว การเสียหน้ายังทำให้เขาทนได้ยากกว่า
เขาไม่เคยคิดว่าสวี่เช่อที่ปกติเขาจัดการได้ง่าย ๆ จะกล้าลอบโจมตีเขาแบบนี้!
ปกติเขาจะรังแกแต่อาจารย์ที่ไม่มีอำนาจหรืออิทธิพล และไม่เคยพลาดเลยแม้แต่ครั้งเดียว ตอนนี้สวี่เช่อทำให้เขาเสียหน้า
ถ้าเขาไม่เอาคืน เขาก็ไม่ควรอยู่ต่อไปแล้ว!
หลงเอ้าเทียนกดความเจ็บปวดที่แก้มเอาไว้ ค่อย ๆ ยืดคอ ดวงตาข้างที่ดีเผยแววอาฆาต “แกกล้าทำร้ายฉัน วันนี้ไม่มีใครช่วยแก…”
เพียะ! ครั้งนี้เช่นกัน ไม่ทันที่หลงเอ้าเทียนจะพูดจบ ฝ่ามือก็ฟาดลงบนแก้มซ้ายของเขาอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าหลงเอ้าเทียนยังคงไม่ทันต
