เสียงอ้อแอ้โกรธจนขาดสติไปแล้ว
เขาไม่มีเวลาคิดด้วยซ้ำว่าทำไมสวี่เช่อถึงทำร้ายเขาได้ตั้งสองครั้งติด
ตอนนี้ในหัวเขามีความคิดเดียว นั่นคือต้องลงโทษสวี่เช่ออย่างหนัก!
ตูม!
ด้วยความสามารถที่เพิ่มขึ้น พลังการฝึกฝนระดับสามขั้นที่สามของหลงเอ้าเทียนก็ปะทุออกมา
“พลังหมูป่าเหล็กหนามประเภทเสริมพละกำลังงั้นเหรอ?”
สวี่เช่อเก็บพลังทำลายมายากลับ สีหน้าของเขาดูแปลก ๆ น้ำเสียงสูงขึ้นตอนท้าย “สิ่งที่ฉันถนัดที่สุดก็คือการฆ่าหมูป่าไง!”
…
เพียะ!
การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็ว
หลงเอ้าเทียนที่พุ่งเข้ามาด้วยพลังสุดกำลังถูกสวี่เช่อตบจนลอยอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้สวี่เช่อไม่ให้โอกาสหลงเอ้าเทียนได้หายใจหายคอ
“เมื่อกี้นายบอกว่ายี่สิบที ตอนนี้เหลืออีกสิบแปดทีแล้วกันนะ”
สวี่เช่อเหยียบอกของหลงเอ้าเทียน ยิ้มกว้างแล้วเริ่มตบด้วยมือทั้งสองข้าง!
เพียะ!
เพียะ!
เพียะ!
“…”
เสียงดังกังวานเหมือนประทัดดังขึ้นลงไม่หยุด
แทรกด้วยเสียงพึมพำของสวี่เช่อ
“อืม ข้างซ้ายบวมมากกว่านิดหน่อย”
“อ้าว ข้างขวามากกว่าอีกแล้ว”
…
เพียะ!
หลังจากเสียงกังวานครั้งที่สิบแปด แก้มทั้งสองข้างก็บวมเท่ากันในที่สุด
เพราะมันบวมจนสุดแล้วนั่นเอง
“ฮู้… สะใจจัง”
สวี่เช่อรู้สึกสบาย
