เขามักจะอาศัยหัวหน้าของเขา นั่นคืออาจารย์หลิวป๋อ ไปรังแกอาจารย์ใหม่ที่ไม่มีพื้นเพที่มาที่ไปบ่อยครั้ง
ซึ่งแน่นอนว่ารวมถึงสวี่เช่อที่มีผลงานการสอนอยู่ในระดับท้าย ๆ มาหลายปี
“สวี่เช่อ ทำไมไม่พูดอะไรหน่อยล่ะ? อายจนไม่อยากแบ่งปันประสบการณ์ให้เราเลยหรือ? หรือว่าเป็นคนขี้อายอยู่แล้ว?”
หลงเอ้าเทียนเดินเข้ามาใกล้สวี่เช่อ แม้จะตัวเตี้ยกว่าสวี่เช่อหนึ่งช่วงศีรษะ แต่เขาก็ยังยืนล้วงกระเป๋า เชิดหน้ามองสวี่เช่อ ทำท่าขึงขังน่าเกรงขาม
ลูกน้องสองคนข้างหลังก็เคลื่อนตัวไปยืนด้านหลังสวี่เช่ออย่างคล่องแคล่ว ปิดทางถอยของเขาอย่างมีสิ้นเชิง
ไม่เพียงแต่มีอาจารย์จากชั้นเรียนปีสองที่มารับทรัพยากร แต่ยังมีอาจารย์จากชั้นเรียนฝึกอบรมปีหนึ่งและชั้นเรียนศิลปศาสตร์ปีสี่อยู่ด้วย
แต่ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์นี้ต่างก้มหน้านิ่ง ชัดเจนว่าไม่ต้องการเข้าไปยุ่งเกี่ยว
ในแง่ของพละกำลัง หลายคนแข็งแกร่งกว่าหลงเอ้าเทียนอย่างชัดเจน แต่ใครจะกล้าว่าอะไร ในเมื่อหลิวป๋อจากหนึ่งในหกตระกูลใหญ่ของเมืองเว่ย ยืนอยู่เบื้องหลังหลงเอ้าเทียน?
“คุณต้องการอะไร?”
มองดูสภาพแวดล้อมรอบข้าง ดวงตาของสวี่เช่อหรี่ลงเล็กน้อย เสียงเย็นชา แววตาวาบไปด้วยความเยือกเย็น
