“สวี่ต้าชุน! ผมจะไปเดินถนนซู!” ร่างของสวี่ต้าชุนสั่นสะท้านโดยอัตโนมัติและรีบปล่อยมือ
“พอ ๆ ปล่อยแล้ว ปล่อยก็ได้! อย่าเอาประโยคของแม่แกมาขู่พ่อสิ”
หยุดชั่วครู่ สวี่ต้าชุนตบหัวตัวเองราวกับนึกบางอย่างได้
“ลูกต้องหิวแล้วแน่ ๆ พ่อจะทำของอร่อยให้ บะหมี่ผัดซอสที่ลูกชอบ รอพ่อแป๊บนึงนะ!” พูดจบสวี่ต้าชุนก็รีบวิ่งไปที่ห้องครัว
สวี่เช่อเม้มปากเงียบ ๆ และเดินเข้าบ้าน แต่แล้วก็ต้องชะงักกึก สายตาของเขาถูกดึงดูดไปที่รูปครอบครัวที่สะอาดเอี่ยมบนตู้โถงทางเข้าทันที
สายตาของเขากวาดผ่านสวี่ต้าชุนที่อยู่ด้านซ้าย และตัวเขาที่อยู่ตรงกลาง มองไปที่หญิงสาวผมสั้นท่าทางมีการศึกษาที่อยู่ด้านขวาสุด รอยยิ้มของหญิงคนนั้นสวยงามมาก ดวงตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว คิ้วและดวงตาคล้ายกับสวี่เช่อมาก
แต่ต่างจากสวี่เช่อตรงที่ดวงตาของหญิงคนนั้นเป็นสีฟ้า!
ถูกต้อง นี่คือแม่ของเขา สวี่เหยียนชิว เธอเสียชีวิตตอนที่เขาอายุเจ็ดขวบเพราะป่วยหนัก สวี่เช่อจัดรูปครอบครัวให้ตรงอย่างเงียบ ๆ สายตาของเขาหันไปทางห้องครัว เมื่อเห็นภาพของสวี่ต้าชุน ชายร่างใหญ่ที่กำลังหั่นผักอย่างชำนาญ ดวงตาของเขาก็รู้สึกแสบร้อน
