หลังจากแม่ของเขาเสียชีวิต พ่อก็ลาออกจากงานอาจารย์ที่มีเกียรติ และแบกรับภาระหนักในการเลี้ยงดูเขาเพียงลำพัง จนกระทั่งเขาโตขึ้น พ่อถึงได้ไปทำธุรกิจพืชวิญญาณ เพราะความซื่อสัตย์และยุติธรรมในเรื่องราคา เขาจึงทำเงินได้มากมายตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่เงินทั้งหมดที่หามาได้ นอกจากซื้อบ้านหลังนี้ ที่เหลือก็ใช้ไปกับการเลี้ยงดูเขาทั้งหมด
เขาไม่รู้ว่าตัวเองกินยาจากโรงงานเภสัชกรรมฮาร์บินไปมากแค่ไหนแล้ว กว่าจะเอาชีวิตรอดมาได้จนก้าวขึ้นเป็นอาจารย์ระดับสาม ก่อนอายุยี่สิบหกปี
ต่อมาพ่อของเขายังใช้เงินจำนวนมากเพื่อซื้อเส้นสายให้เขาได้เข้าทำงานเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนมัธยมพลังอันดับหนึ่ง เมืองเผิง
อาจกล่าวได้ว่าชีวิตทั้งหมดของสวี่ต้าชุนแทบจะอุทิศให้กับสวี่เช่อที่เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของเขาแล้วจริง ๆ
“มาแล้ว ๆ! บะหมี่ผัดซอสหอม ๆ กินตอนร้อน ๆ นะ”
ไม่นานบะหมี่ผัดซอสที่มีทั้งสีสัน กลิ่นหอม และรสชาติสมบูรณ์แบบก็ปรากฏบนโต๊ะอาหาร
สวี่เช่อรับชามและตะเกียบมา ค่อย ๆ ชิมคำเล็ก ๆ แล้วเม้มปากเงียบ ๆ
จากนั้นเขาก็กินอย่างรวดเร็วราวกับพายุ ใช้เวลาไม่นานก็จัดการบะหมี่ผัดซอสชามใหญ่หมดภายในไม่กี่นาที
“ขอบคุณครับพ่อ”
