แว่นตาดำก็ได้ห้ามปรามพวกเขาไว้
“ ที่นี่เป็นพื้นที่สงวน หากต้องการทานอาหารคุณสามารถมองหาโต๊ะในพื้นที่อื่น ”
“ นี่คือแขกของคุณมินาเสะมา ” พลอยไพลินเอ่ย
“ รอสักครู่ ” ชายชุดดำตอบทันที หลังจากนั้นเขาก็เดินออกไป
ไม่นานเจมส์ก็ถูกเชิญให้เข้าไปร่วมรับประทานอาหาร ส่วนพลอยไพลินเมื่อหมดหน้าที่ของเธอแล้วเธอจึงกล่าวลา อย่างไรก็ตามก่อนที่เธอจะจากไปเธอยังได้ขอเบอร์ติดต่อของเจมส์ไว้ โดยอ้างว่าจะมีงานเลี้ยงรุ่นเร็วๆนี้และเธอก็ไม่อยากให้เขาพลาด แน่นอนว่าเจมส์นั้นไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
“ คุณรอนานไหม ” เจมส์เอ่ยถามมินาเสะหลังจากที่เขานั่งลงบนเก้าอี้ของตนเอง
“ ไม่เลย ฉันเองก็เพิ่งจะมาถึง . . . นี่คือพ่อของฉัน ” มินาเสะเอ่ยตอบพร้อมกับแนะนำพ่อของเธอให้เจมส์รู้จัก
“ สวัสดีครับ คุณคงจะเป็นคุณวรเมษ ” เจมส์ยกมือไหว้แต่ไม่ได้ก้มหัวตามมารยาท แน่นอนว่าเจมส์นั้นรู้จักนายวรเมษดี ชายผู้นี้ได้สร้างความดีความชอบเอาไว้มากเมื่อครั้งที่อโพคาลิปเฟสที่ 2 เริ่มต้นขึ้น แม้ว่าเขาจะทำไปเพื่อหวังผลประโยชน์แต่ผลของการกระทำก็ได้ช่วยชีวิตผู้คนเอาไว้มากมาย
พ่อของมินาเสะพิจารณาชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาประเมินค่าอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นเขาจึงพยักหน้
