ะไรที่ทำให้รู้สึกหวือหวามากนัก
จ๊อกกก จ๊อกก . . เสียงเกรี้ยวกราดดังมาจากท้องของเจมส์ เขาลืมการทานอาหารไปเสียสนิท
“ ฉันควรจะออกไปหาอะไรทาน. . . ”
แต่ก่อนที่เจมส์จะได้ทันลุกออกไป ป้าแจ่มก็เดินมาพร้อมกับยื่นโทรศัพท์สมาร์ทโฟนที่ส่งเสียงดังระงมให้กับเขา “ มีสายเข้ามาค่ะคุณเจมส์ ”
เจมส์เอ่ยขอบคุณก่อนที่จะมองไปยังจอสมาร์ทโฟน เขาพบว่าเบอร์ที่โทรเข้ามานั้นเป็นเบอร์ที่ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ เจมส์ตัดสินใจรับสายและเสียงของผู้ที่โทรเข้ามานั้นก็ฟังดูคุ้นหูเป็นอย่างมาก
“ ฮัลโหล ? ฉันเองมินาเสะ ”
“ เธอรู้จักเบอร์มือถือของฉันได้ยังไง ? ”
“ มันเป็นเรื่องยากเหรอ . . . ” เสียงที่ฟังดูเย็นชาและไม่แยแสตอบกลับมา
ได้ยินเช่นนั้นเจมส์ก็ได้แต่ส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย เขาเกือบจะลืมไปแล้วว่าเธอคนนี้เคยสืบหาที่อยู่ของเขามาแล้ว นับประสาอะไรกับการหาเบอร์โทรศัพท์ ?
“ ในประเทศนี้ยังเหลืออะไรที่เธอทำไม่ได้บ้าง ? ” เจมส์พึมพำ
“ โอ้ เหลือแค่เป็นนายกเท่านั้นแหละ ” มินาเสะเอ่ยตอบกลับมา
เจมส์ตะลึงนิดๆเพราะเขาไม่คิดเลยว่าด้วยบุคลิกของมินาเสะเธอจะตอบกลับเขาด้วยมุขตลก หลังจากนั้นในทันทีมินาเสะก็ตัดตรงเข้าประเด็น“ คืนนี้นายว่างทานมื้อค่ำกับฉ
