ันไหม ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย มันดีกว่าที่เราจะพูดกันต่อหน้า ”
“ ได้สิ ฉันกำลังจะออกไปหาอะไรทานอยู่พอดี ”
“ เอาล่ะ ถ้างั้นนายรออยู่ที่บ้านนั่นแหละ ฉันจะส่งรถไปรับนาย ”
ในเวลานี้เจมส์ก็โพล่งขึ้นด้วยความรีบร้อน “ เดี๋ยวก่อน ! ”
มินาเสะหัวเราะเล็กน้อยก่อนที่เธอจะเอ่ยอย่างรู้ทัน “ นายจะถามฉันใช่ไหมว่ารู้จักที่อยู่ของนายได้ยังไง ? ”
“ ป่าว ฉันจะบอกว่ารีบหน่อยฉันหิว . . . ”
“ . . . ”
หลังจากสิ้นประโยคเจมส์ก็กดวางสาย เมื่อย้อนกลับมายังฝั่งของมินาเสะในขณะนี้จะเห็นได้ว่าเธอกำลังสบถพึมพำไม่ได้ประโยค
หลังจากนั้นเพียงไม่ถึงยี่สิบนาทีก็มีรถโรลส์รอยซ์คันหรูมาจอดรับเจมส์ถึงหน้าบ้าน ยังไม่ทันที่คนรถจะลงมาเปิดประตูให้เจมส์ก็ประโดดเข้าไปในรถแล้ว
“ ไปกันเถอะ ฉันคือคนที่เจ้านายของนายส่งมารับเอง ”
