วยวัยของเขา ความจริงแล้วไม่ควรเป็นเช่นนี้
เพียงแต่เรื่องนี้มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลเย่ เกี่ยวข้องกับเจินจวินผู้หนึ่ง—【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】 แม้แต่เชว่เซียเจินเหรินยังไม่รู้ความจริงโดยถี่ถ้วน
เขาเคยได้ยินเพียงน้อย จากคำบอกเล่ารางเลือนของเจินจวินอีกผู้หนึ่งในนิกายกระบี่เท่านั้น
คิดถึงตรงนี้ เชว่เซียเจินเหรินก็จ้องมองเจินเหรินปราบมารเขม็ง“เมื่อคราอดีต【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】สละแรงฟ้าดินเพื่อปั้นร่างใหม่แก่เจ้า นั่นเป็นความสำคัญยิ่งเพียงใด?”
“แล้วนี่หรือคือการตอบแทนของเจ้า? การตอบแทนต่อท่าน? ตอบแทนต่อนิกายกระบี่?”
“มิน่าล่ะ… ถึงครานั้นเจินจวินจึงกล่าวว่าเจ้าคือผู้ไร้ใจ แต่กำเนิดโน้มชิดมรรคผล เห็นสรรพสิ่งเป็นเพียงเศษฟาง และในยามนี้เมื่อข้ามองดู…เจ้าก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ! คนเลือดเย็น!”
เชว่เซียเจินเหรินเอ่ยวาจาเผชิญหน้าตรงๆ… ดุจฟันแทง
ทว่าในวาจาตำหนิเหล่านั้น ลวี่หยางกลับฟังออกถึงความหวาดหวั่นซ่อนเร้น
เพราะแม้จะตวาดด่ากล่าวโทษปานใด… ร่างของเชว่เซียเจินเหรินกลับค่อยๆ ถอยหลังทีละน้อย
“ท่านผู้เฒ่าจะถอยไปไย?”
ลวี่หยางกล่าวขึ้นอย่างใส่ใจ“เข้ามาใกล้หน่อยเถิด จะได้เห็นชัดเจนขึ้น”
เชว่เซียเจินเหรินหาได้ตอบกลับ เขาไม่ใช่คนโง่ดักดาน เพียงแต่ดั่งที่เจินเหรินปราบมารกล่าวไว้…การที่อาศัยอยู่ในนิกายกระบี่มานานเกินไป ทำให้ทั้งการคิด การทำ ล้วนติดอยู่ในกรอบแห่งคติของนิกาย อีกทั้งตนยังมีขอบเขตวาง
