บทที่ 427 เจ้ามิกลัวว่าข้าจะสังหารเจ้าหรือ?
เจินเหรินปราบมารในชุดอาบโลหิต ก้าวลงจากเขาแล้ว
ส่วนลวี่หยางนั้น ควบคุมร่างจำแลงแห่งวิถีกระบี่ตามติดอยู่เบื้องหลัง คล้ายเด็กชายผู้แบกกระบี่ให้ครูฝึก สองมือประคอง[กระบี่ไม่สังหาร]ที่ย้อมด้วยโลหิตกลายเป็นสีแดงฉานเช่นกัน
วินาทีนั้นเอง ผู้คนนับไม่ถ้วนก็บังเกิดการตอบสนอง
…กี่ปีมาแล้ว?
หากไม่นับบรรดาเจินเหรินวางรากฐานบางตนที่อายุยืนยาวอยู่แต่แรก หลายคนถึงกับลืมไปแล้วว่าเมื่อใดกัน…ที่เจินเหรินปราบมารเคยก้าวออกจากเจียงหนานหนสุดท้าย
แน่นอนว่า ชายแดนใต้…ไม่นับ
เพราะในสายตานิกายกระบี่เมื่อก่อนนั้น ชายแดนใต้ไร้เจินจวินคุมทัพ ทั้งยังพอดีเหมาะที่จะอยู่ทางใต้ของเจียงหนาน ย่อมถือเป็นเพียงสวนหลังบ้านของตนโดยปริยาย ส่วนดินแดนอื่น ไม่ว่าจะเจียงเป่ย เจียงซี เจียงตง หรือแม้แต่แดนโพ้นทะเล ล้วนมีเจินจวินนั่งบัญชาการอยู่ทั้งสิ้น… สถานที่เช่นนั้น เจินเหรินปราบมารไม่อาจไปเยือน
หาใช่เพราะกลัวเขาจะตาย
แต่กลับกลัว…เขาจะบรรลุมรรคผลนอกนิกาย
เพราะหาก “ตำแหน่งมรรคผลแห่งวิถีกระบี่” บังเกิดขึ้นนอกเขตนิกายกระบี่…ใต้สายตาเจินจวินทั้งหลายแล้วไซร้ ทั่วหล้าย่อมมีผู้เกิดใจคิดร้ายอยู่ไม่น้อย
โดยเฉพาะ…ศัตรูเบื้องหน้าอย่างนิกายศักดิ์สิทธิ์!
อะไรคือบรรพชนแห่งนิกายกระบี่? อะไรคือเจินจวิน? สำหรับพวกนิกายศักดิ์สิทธิ์แล้ว เรื่องเช่นนั้นย่อมหาได้สำคัญไม่ ชิงไว้ก่อนจึงจะเป็นธรรม! เจ้าพึ่งพ
