บทที่ 428 ข้ามิได้เป็นเช่นนั้น
ไม่เพียงแต่เจินเหรินปราบมารจะไม่เข้าใจ แม้แต่ลวี่หยางก็ยังไม่เข้าใจ
‘เขายังกล้าตามมาด้วยหรือ…’
แม้เจตจำนงแห่งกระบี่ของเจินเหรินปราบมารจะถูกทำลาย ทว่าเขากลับไม่คิดย้อนกลับไปยังนิกายกระบี่เลยสักนิด หากแต่เลือกจากไปโดยไม่ลังเล เช่นนี้ยังไม่เพียงพอจะชี้ให้เห็นท่าทีของเขาต่อนิกายกระบี่หรือ?แม้แต่ลวี่หยางยังมองออก นี่คือเจินเหรินปราบมารยังมีเมตตาในใจไว้บ้าง ปล่อยชีวิตแก่เหล่าศิษย์นิกายกระบี่ จึงเลือกมุ่งหน้าสู่แดนสุขาวดี หากไม่ใช่เช่นนั้น ด้วยความรุนแรงของเจตจำนงกระบี่【สังหารสิ้น】 หากเขาย้อนกลับไปสังหารทั่วทั้งนิกายกระบี่เล่า จะมีสิ่งใดขัดขวางได้? อย่างน้อยก็ง่ายดายกว่าการไปต่อกรกับศิษย์พุทธะกว่างหมิงในแดนสุขาวดีนัก!
ทว่าต่อให้เป็นเช่นนี้…
เหล่าศิษย์แห่งกระบี่เหล่านี้กลับยังไม่รู้จักเจียมตัว เชว่เซียเจินเหรินซึ่งเป็นถึงกระบี่แท้ผู้วางรากฐานสมบูรณ์ยังไม่อาจเข้าใจความนัยในถ้อยคำของเจินเหรินปราบมาร
ในขณะเดียวกัน เชว่เซียเจินเหรินยังคงยืนตะลึงงัน
‘…สังหารข้าหรือ?’
เจินเหรินปราบมารต้องการสังหารข้า? เจ็ดคำนี้เขารู้จักทุกถ้อยคำ ทว่าพอรวมกันแล้วกลับทำให้เกิดความรู้สึกไร้สาระอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน…
เพราะเจินเหรินปราบมารนั้น…ไม่สังหารผู้ใด
นั่นคือหลักที่เขายึดถือมาตั้งแต่เปิดชีวิตที่สาม นับแต่เริ่มวางรากฐานในวิถีกระบี่ กระทั่งถึงยามนี้ซึ่งเป็นบั้นปลายของชีวิตที่ห้าด้
