เข้าสู่ประเด็นของการมาในครั้งนี้ “ คุณยาย จำเด็กสาวในหมู่บ้านที่ชื่อดารินได้ไหม ? ”
หญิงชราขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำถาม ดวงตาที่พร่ามัวของเธอจ้องมองออกไปอย่างเลื่อนลอยราวกับว่าสติของเธอล่องลอยไปในกระแสธารของความทรงจำ เพียงไม่นานหญิงชราก็ส่ายหัว
อย่างไรก็ตามเจมส์ไม่ยอมแพ้ เขาเชื่อว่าหญิงชราผู้นี้ต้องเคยพบกับดารินอย่างแน่นอนเพราะเธอเป็นหนึ่งในคนเก่าคนแก่ของหมู่บ้านแห่งนี้
“ เธอเคยมีชีวิตอยู่เมื่อยี่สิบปีก่อน เด็กหญิงที่มีแม่ป่วยเป็นโรคประหลาด ” เจมส์ให้คำอธิบายเพิ่มเติมแต่เขาไม่ได้เอ่ยถึงความเชื่องโยงของโศกนาฏกรรมของหมู่บ้านโดยตรง นั่นเป็นเพราะเหตุการณ์ในครั้งนั้นคือความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ของหมู่บ้าน เจมส์ไม่รู้ว่าหญิงชราผู้นี้ได้สูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักในเหตุการณ์ครั้งนั้นเหมือนกับชาวบ้านคนอื่นๆหรือไม่ การเอ่ยถึงโศกนาฏกรรมโดยตรงอาจจะสร้างผลกระทบต่อจิตใจของหญิงชราในทางที่ไม่อาจคาดเดา ดังนั้นเจมส์จึงไม่ต้องการที่จะเสี่ยง
เมื่อได้ยินคำของชายหนุ่มดวงตาของหญิงชราก็แสดงให้เห็นถึงความผันผวน เธอหลุดปากอุทานออกมาเบาๆ “ โอ้ ” หลังจากนั้นหญิงชราก็เงียบไปพักหนึ่ง
ราวกับความทรงจำเก่าๆได้หวนกลับมาในความนึกคิด หญิงชราถอ
