ประหลาดใจมากและเธอก็คาดหวังในคำตอบของชายหนุ่ม เห็นเช่นนั้นเจมส์ก็พยักหน้าในเชิงตอบรับ
“ ตอนนี้นางยังอยู่ไหม ? นางอยู่ที่ไหน !? ” หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับกวาดสายตามองหา
“ นางอยู่ไม่ไกลจากตัวเจ้า ”
เพียงแค่สิ้นคำหญิงสาวก็ร้องไห้ขึ้นอีกครั้ง เธอประกบมือทั้งสองในท่าทางของการอธิษฐานก่อนที่จะฟูมฟายออกมา “ ดาริน . . . ข้าขอโทษ ข้าไม่น่าทำแบบนั้นเลย เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้ข้ารู้สึกผิดมาตลอด หากเจ้ายังอยู่ที่นี่ได้โปรดรับรู้ว่าข้าเสียใจมาก ข้าไม่หวังให้เจ้าให้อภัยกับการกระทำของข้าแต่ได้โปรด ข้าอยากให้เจ้ารู้ว่าข้าเสียใจ ”
ในเวลานั้นดารินที่ซึ่งนั่งร้องไห้อยู่ไม่ไกลก็ได้เงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาวที่เคยเป็นเพื่อนในวัยเด็กของเธอ คำขอโทษที่มาจากหัวใจของหญิงสาวนั้นทำให้ดารินกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ เธอไม่รู้ว่านี่คือสิ่งที่เธอเฝ้ารอมาตลอดหรือไม่แต่ในเวลานี้หัวใจของเธอที่ถูกปิดตายมานานก็ได้ถูกเปิดออก
“ วูวู ข้าให้อภัยเจ้าแอเรีย ไม่ว่ายังไง เจ้ากับข้าก็ยังเป็นเพื่อนกันใช่ไหม ? ” ดารินเอ่ยด้วยเสียงสะอื้น เธอคลานเข้าไปกอดร่างที่สั่นเทาของเพื่อนในวัยเด็กราวกับว่านี่คืออ้อมกอดของการให้อภัย
เจมส์ที่เป็นผู้เฝ้ามองก็ได้
