แค่คิดเล่นๆ ฉันไม่กล้าหาญเท่ากับแกทอมสัน ฉันไม่ได้ฉลาดและสุขุมได้เท่ากับหลินตง ฉันไม่ได้มีหัวใจที่บริสุทธิ์เหมือนกับนาโอมิ ฉันไม่ได้เป็นอัจฉริยะผู้มีพรสวรรค์เหมือนกับเจ้าบ้านั่นและฉันก็ไม่ได้บ้าดีเดือดเหมือนกับนาดาล ไม่ว่าจะมองมุมไหนฉันก็ไม่มีอะไรที่จะความโดดเด่นเหมือนกับพวกแกเลย ”
ทันทีที่สิ้นประโยค เสียงหัวเราะที่สามารถทำให้บุรุษทั่วโลกคล้ายตามอารมณ์ได้ก็ดังขึ้น “ คิกๆ เจมส์นายจะบอกว่าตัวเองไม่โดดเด่นได้อย่างไร ชื่อจอมจักรพรรดิบัญชาเทพ นายจับฉลากได้มาอย่างนั้นเหรอ ? ”
“ ฮ่าๆ ยอดเยี่ยมนาโอมิ ฉันชอบสิ่งที่เธอพูด ถ้าสงครามจบลงฉันจะบอกลูกหลานของฉันว่าจอมจักรพรรดิบัญชาเทพคือชื่อที่เจ้านั่นจับฉลากได้มา ฮ่าๆ ” ทอมสันหัวเราะร่า
เสียงหัวเราะของเขาทำให้เจมส์และหลินตงอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม เช่นเดียวกับชายอีกสองคนที่มักจะมีท่าทีไม่แยแสต่อโลกก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียหัวเราะออกมาเบาๆ
“ เฮ้เจมส์จริงอยู่ที่แกโดดเด่นไม่เท่าพวกเราแต่แกรู้ไหมว่ามีสิ่งหนึ่งที่พวกเราไม่มีเหมือนแก มันเป็นสิ่งที่ฉันเชื่อว่าพวกเราทุกคนต่างก็อิจฉาแก ” หลินตงเอ่ยขึ้น
คำพูดของเขาทำให้ทั้งหมดหันมามอง ดวงตาของทุกคนแสดงให้เห็นถึงความยินยอม
