“ ว่าแต่นายเลเวลเอ้ย โคจรร่างกายของนายถึงไหนแล้วล่ะ ? ”
“ สิบห้า ”
คำตอบของชายหนุ่มแปลกหน้าทำให้นายลูกชิ้นเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะหัวเราะออกมา “ ฮ่าๆ นายนี่มันขี้โม้จริงๆ ในปัจจุบันยังไม่มีใครเกินระดับสิบสองเลยแค่ค่าละอองดาวขึ้นไประดับสิบสองก็ใช้ไม่ต่ำกว่าหมื่นแล้ว ”
เห็นว่านายลูกชิ้นไม่เชื่อเขา เจมส์ก็ไม่ได้ใส่ใจเขาเพียงแค่ยักไหล่อย่างที่เคยเป็น “ ขอบคุณสำหรับอาหาร ” เอ่ยสิ้นเจมส์ก็มุดหายเข้าไปในเต็นท์ของตนเอง
นายลูกชิ้นเองก็ยักไหล่พร้อมกับเผยรอยยิ้มที่เป็นมิตรราวกับจะบอกว่า “ ไม่เป็นไร ”
อย่างไรก็ตามก่อนที่การสนทนาของทั้งสองจะสิ้นสุดลงอย่างแท้จริง เสียงของผู้เล่นขี้โม้ก็ดังออกมาจากภายในเต็นท์ “ ถ้านายเลือกจอมดาบทำลายล้าง นายควรจะลองไปแถวๆแนวป่า มองหาด้วงดิน ที่นั่นเป็นที่ที่ดี ”
ได้ยินเช่นนั้นนายลูกชิ้นก็แสดงความประหลาดใจครู่หนึ่งก่อนที่จะเก็บคำแนะนำไว้ภายในใจ
