ท้ายที่สุดแล้วสามสิบล้านอาจจะเป็นจำนวนเงินที่มากสำหรับคนบางคน แต่สำหรับเธอมันเป็นแค่เงินจำนวนหนึ่ง
ทว่าสิ่งที่ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นในวินาทีต่อมา ทำให้มินาเสะระงับความคิดดังกล่าวเอาไว้ก่อน
” ไม่ ฉันแค่ต้องการกู้เงินจากเธอสามสิบล้าน สัญญาหนึ่งปี ดอกเบี้ยฉันจะจ่ายให้เท่าตัวของจำนวนเงินที่ฉันกู้ ”
หากเป็นคนอื่นยื่นข้อเสนอนี้มินาเสะคงไม่เชื่อแต่ชายหนุ่มตรงหน้าเธอกลับเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ นอกจากนั้นเมื่อจ้องมองไปยังดวงตาสีน้ำตาลของเขา เธอก็สัมผัสได้ถึงความสุขุมและความเย่อหยิ่ง ซึ่งเธอเคยพบกับคนที่ครอบครองสายตาเช่นนี้มาก่อนและคนเหล่านั้นล้วนแต่เป็นบุคคลผู้มีอิทธิพลในระดับโลก
เมื่อเห็นเช่นนั้น มินาเสะก็รู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้น่าสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ เธอตอบตกลงและเอ่ยอย่างง่ายๆ
” ส่งเลขบัญชีธนาคารของนายมาที่เบอร์ในนามบัตรแล้วกัน ฉันจะจัดการให้ ส่วนเรื่องสัญญา… คืนไม่คืนขึ้นอยู่กับนาย ”
เมื่อเอ่ยสิ้น มินาเสะก็เตรียมที่จะออกไปแต่ในระหว่างนั้นเสียงของชายหนุ่มก็ดังขึ้น
” ฉันไม่มีโทรศัพท์มือถือ ”
ไอ้เจ้าบ้านี่! ไม่มีแม้กระทั่งโทรศัพท์มือถือ เขาใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้ได้ยังไง!?
มินาเสะสบถในใจ
