” ถ้างั้นบอกเลขบัญชีธนาคารของนายมา ”
ชายหนุ่มยืนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น ” รอสักครู่ ฉันจำเลขบัญชีของตัวเองไม่ได้ ” หลังจากนั้นเขาก็วิ่งไปค้นทุกตารางเมตรภายในห้องเพื่อหาสมุดบัญชีธนาคาร
มินาเสะรู้สึกปวดขมับขึ้นมาทันที นี่เขาโง่จริงๆหรือแกล้งกันแน่ ?
ห้องเล็กเพียงไม่กี่ตารางเมตรแต่เขากลับจำที่เก็บสมุดบัญชีธนาคารไม่ได้ ?
ใช้เวลาเกือบสิบนาทีในที่สุดเจมส์ก็ค้นพบสมุดบัญชีที่ซ่อนอยู่ใต้ฟูกที่นอน เขารู้สึกอายแต่มันก็ช่วยไม่ได้ เพราะเขาไม่สามารถรำลึกความทรงจำที่ผ่านมาเนิ่นนานกว่าหนึ่งร้อยยี่สิบปีได้ทั้งหมด โดยเฉพาะเรื่องเล็กๆน้อยๆเช่นนี้
” โอเค ฉันจัดการโอนเงินให้นายแล้ว มันอาจจะต้องใช้เวลาราวๆหนึ่งชั่วโมงในการตรวจสอบความถูกต้องของธุรกรรม ” มินาเสะเอ่ย เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อพบว่าในที่สุดเธอก็จะได้ไปจากที่นี่เสียที
เธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจแต่รู้สึกว่าเธอจะหงุดหงิดถ้ายังต้องปฏิสัมพันธ์กับชายคนนี้ไปมากกว่านี้
