มินาเสะบิดกลอนประตูพร้อมที่จะออกจากสถานที่ดังกล่าวพร้อมกับคนของเธอ แต่ในขณะนั้นเองเสียงของชายหนุ่มก็ได้ดังขึ้นอีกครั้ง
” อย่าลืมค่าเสียเวลาของฉันนะ หนึ่งล้าน ”
” ฉันไม่ลืมหรอกน่า ” มินาเสะบ่นอุบ แต่ในความเป็นจริงเธอลืมไปแล้ว
ปัง!
เสียงของประตูปิดลงอย่างแรง ท่ามกลางความฉงนของชายหนุ่ม
“แปลก ทำไมอยู่ๆ เธอถึงอารมณ์ไม่ดี???”
หลังจากแขกที่ไม่ได้รับเชิญจากไปแล้ว เจมส์ทิ้งตัวนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง รอยยิ้มขบขันผุดขึ้นบนใบหน้า
เมื่อนึกถึงช่วงเวลาเดียวกันในอดีตเจมส์รู้สึกฉงนว่าเขาผ่านมันมาได้อย่างไร ถ้าจำไม่ผิด ในช่วงวัยเดียวกับปัจจุบัน เขาต้องทนทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟเพื่อแลกกับค่าจ้างเพียงหนึ่งหมื่นห้าพันบาทต่อเดือน ทว่าตอนนี้เขากลับสามารถหาเงินหลายล้านได้ง่ายๆเพียงแค่เอ่ยปาก
แน่นอนว่ามันไม่ใช่เรื่องที่น่าตื่นเต้นสำหรับชายผู้ผ่านสิ่งต่างๆมาอย่างมากมาย แต่ก็อดรู้สึกขบขันไม่ได้เมื่อนึกถึงอดีตของตนเอง
เกือบชั่วโมงเต็มที่ชายหนุ่มยิ้มและหัวเราะเพียงลำพังในห้องโกโรโกโส หลังจากสนุกกับการรำลึกความหลังในชีวิตวัยหนุ่มของเขา เจมส์ก็ได้อาบน้ำชำระล้างร่างกายก่อนจะมุ่งตรงไปยังธนาคารเพื่อตรวจสอบยอดเงินในบัญชี
