ที่นี่ไม่ใช่โลกในยุคนั้นอีกต่อไปแล้ว เจมส์เอ่ยพลางส่ายหัว ความระมัดระวังและตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาคือความเคยชินในชีวิตของเขา ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องปกติที่เจมส์จะตอบสนองอย่างรวดเร็วต่อความผิดปกติที่เกิดขึ้นโดยรอบ
แต่เจมส์ก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ เพราะในความทรงจำของเขา นอกจากเจ้าของห้องเช่าที่จะมาเคาะประตูห้องในทุกสิ้นเดือนแล้วเขาไม่เคยมีแขกคนอื่นเลย
เขาย่างเท้าไปอย่างเงียบเชียบ เสียงฝีเท้าของเจมส์นั้นแทบจะไม่ได้ยิน เมื่อมาถึงบริเวณใกล้กับประตู เจมส์มองไปยังจอภาพเล็กๆที่ติดอยู่บนฝาผนัง มันแสดงภาพจากกล้องที่อยู่หน้าห้องของเขา
เธอมาที่นี่ทำไม?
บริเวณด้านหน้าห้องมีชายร่างกำยำสวมสูทสองคนยืนอยู่ ด้านหลังของชายทั้งสองคือสาวงามผู้เปี่ยมเสน่ห์ เธอสวมชุดที่ประกอบไปด้วยกางเกงรัดรูปและเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำ สไตล์การแต่งตัวของเธอเผยให้เห็นรูปร่างที่เพรียวบางและสมบูรณ์ราวกับนางแบบระดับโลก
แน่นอนเธอคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหญิงสาวผู้ที่ลั่นไกสังหารนักฆ่าในบาร์เมื่อคืนก่อนนั่นเอง