มินาเสะรู้สึกถึงเลือดในร่างกายที่กำลังเดือดพล่าน ตั้งแต่เด็กบิดาของเธอย้ำเตือนอยู่เสมอว่าอย่ามอบโอกาสให้ศัตรู อย่าเมตตาศัตรู และอย่าช้าที่จะทำลายคนที่เป็นศัตรูของเรา
คำสอนที่พลันผุดขึ้นมาในหัวทำให้มินาเสะยกปืนขึ้นเล็งตรงไปยังมือสังหารที่กำลังจะหนีรอดไปได้
แน่นอนว่าการเป็นทายาทของตระกูลใหญ่นั้น มินาเสะย่อมต้องมีความสามารถหลากหลาย เธอได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างในช่วงวัยเด็กจนถึงวัยรุ่น ซึ่งรวมไปถึงวิชาการป้องกันตัว การใช้อาวุธปืนไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอ และที่สำคัญเธอยังแม่นมากอีกด้วย
อย่างไรก็ตามประสบการณ์ในการใช้ปืนที่ผ่านมาของมินาเสะนั้นล้วนแต่มีเป้าหมายเป็นเป้าจำลองเท่านั้น อย่างมากที่สุดคือการล่าสัตว์ขนาดเล็ก เธอไม่เคยยิงมนุษย์มาก่อน
แต่ในช่วงเวลานี้ หัวของเธอถูกย้อมไปด้วยความฉุนเฉียว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าชีวิตของเธอตกอยู่ในอันตราย หากช่วงเวลาสังหารไม่ถูกขัดขวาง เธอคิดว่าเธอคงจะตายไปแล้ว
ด้วยเหตุนี้เองหลังจากที่เพิ่งผ่านช่วงเวลาของความเป็นความตายมาได้ เธอจึงรู้สึกเคียดแค้นต่อตัวมือสังหารเป็นอย่างมาก
