บทที่ 423 มหรสพเปิดฉาก
นิกายกระบี่หยก ผาจี๋เทียน
สถานที่แห่งนี้คือยอดเขาที่สูงที่สุดในแคว้นเจียงหนาน เบื้องบนสามารถชมดวงตะวัน ดวงจันทร์ และหมู่ดาว เบื้องล่างทอดมองเห็นขุนเขาและสายน้ำใหญ่ หากเพียงทอดสายตามองตรงออกไป สิ่งที่ปรากฏก็คือทะเลหมู่เมฆที่โถมสลับสับเปลี่ยนดั่งมหาทิวาอันยิ่งใหญ่
ลวี่หยางเหินแสงเร้นขึ้นสู่ยอดเขา ครั้นมาถึงก็เห็นว่า ณ ยอดผานั้นมีบุคคลหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ ณ ปลายผาไม่ไกล ใต้หล้านั้นมีเพียงเขาผู้นี้ แม้ไร้ร่องรอยพลังวิชา แต่กลับสามารถช่วงชิงความสุกสว่างแห่งฟ้าได้จนหมดสิ้น ลมเมฆโดยรอบราวกับเคารพยอมรับ ต่างหลั่งไหลมารวมตัวกันโดยมิได้มีผู้ใดบงการ
“ช่างเป็นโชคชะตาอันยิ่งใหญ่”
มาถึงวันนี้ จอมกระบี่อันดับหนึ่งของใต้หล้าผู้นี้ โชคชะตาได้แผ่กว้างจนแม้แต่ผู้ที่ยังมิอาจฝ่าขอบเขตวางรากฐานก็สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าโดยง่าย
“สำเร็จแล้วหรือไม่”
ในขณะนั้นเอง เสียงแผ่วเบาของท่านเจินเหรินปราบมารก็ลอยมา ลวี่หยางไม่ล่าช้า รีบคารวะพลางกล่าวว่า “เป็นเพราะได้รับคำชี้แนะจากท่านอาจารย์ ข้าน้อยจึงได้รับสืบทอดเคล็ดกระบี่แล้ว”
“ชื่อว่าอะไรหรือ”
ลวี่หยางไม่ปิดบัง “เคล็ดกระบี่วิหคนิพพานวชิรมรรค”
เจินเหรินปราบมารพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นจึงหันสายตามาทางลวี่หยางอีกครา ดวงตาที่มองมายังคงเป็นแววประเมินเหมือนกำลังชมผักกุ้ยช่ายชั้นดีหรือสมบัติล้ำค่าหาได้ยาก
“ท่านอาจารย์ ข้ามีเรื่องเร่งด่วน
