บทที่ 424 การซักถาม
ลวี่หยางติดตามเจินเหรินปราบมารเหาะทะยานออกไป ไม่นานก็เห็นฝูงชนแน่นขนัดเบื้องหน้าประตูเขานิกายกระบี่
ผู้นำคือชายชรา
ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย หลังค่อมงอ ร่างกายห่มจีวรภิกษุ มือข้างหนึ่งถือประคำ อากัปกิริยาเงียบงันไม่เคลื่อนไหว
‘…พระภิกษุรึ?’
ลวี่หยางครุ่นคิด แต่แล้วก็ส่ายหน้าเบาๆ มองทะลุแก่นแท้ของชายชราเข้าใจในบัดดล ว่าอีกฝ่ายเพียงฝึกเคล็ดวิชาของพุทธะอยู่สองสามบท ท่องมนต์คาถาอยู่บ้าง ยังไม่ได้รับการยอมรับจากแดนสุขาวดี ชนชั้นนี้ทั่วหล้าก็มีอยู่มาก เรียกได้ว่าเป็นเพียงผู้ฝึกตนเร่ร่อน ไม่อาจเปรียบกับภิกษุแท้ได้เลย
‘แต่ความกล้ากลับเหนือกว่าภิกษุจริงเสียอีก…’
ลวี่หยางทอดสายตามองชายชราและกลุ่มคนเบื้องหลัง อดยิ้มในใจมิได้: กลุ่มผู้ฝึกตนเร่ร่อนไร้ที่มา กล้าเดินมายังประตูเขานิกายกระบี่…คิดจะทำอันใดกัน?
ก่อกบฏ!
‘…ไม่สิ ไม่แน่ว่าจะไม่มีผู้หนุนหลัง’
หากเป็นสถานการณ์ปกติ เสียงร้องของคนเหล่านี้เกรงว่าจะมิอาจเล็ดลอดเข้าไปถึงหูของเจินเหรินปราบมารได้เป็นแน่ เช่นนั้นเบื้องหลังย่อมต้องมีผู้วางกลอยู่!
‘เชว่เซียเจินเหริน…กับศิษย์พุทธะกว่างหมิง? พวกเขาเคลื่อนไหวเร็วเพียงนี้?’
ลวี่หยางจึงพลันเข้าใจ กระจ่างแจ้งในใจทันที ผู้ฝึกตนเร่ร่อนยกโขยงมายังประตูเขานิกายกระบี่ก่อความวุ่นวาย หาใช่เพราะนิกายกระบี่เคารพผู้ฝึกตนเร่ร่อน…แต่เป็นเพราะ มีคนในนิกายกระบี่ ต้องการให้เกิดความวุ่นวายนี้ขึ้นต่างหา
