บทที่ 425 กระบี่ไม่สังหาร…ในที่สุดก็สังหารหนึ่ง!
ลวี่หยางรู้สึกว่าในตอนนี้ตนเองจำต้องออกหน้า
เมื่อถึงยามนี้ เขาก็มองออกถึงกลอุบายของผู้ชักใยเบื้องหลัง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าต้องการลบล้างเส้นทางถือกระบี่ไม่สังหารตลอดชีวิตของท่านอาจารย์เจินเหรินปราบมารให้สิ้น
‘นี่มิใช่เพียงสังหารกาย…หากแต่เป็นการพิฆาตจิตใจ!’
【เจตจำนงแห่งกระบี่】 คือความยึดมั่นแห่งชีวิตของผู้บำเพ็ญมรรค เมื่อจิตแน่วแน่ก็แกร่งกล้าเหนือเหล็กกล้า ไม่อาจมีสิ่งใดพรากความตั้งใจนั้นได้ แต่หากอ่อนแอเมื่อใด ก็ไม่ต่างจากไก่หมาโคลนตม ผลักเพียงนิดก็ล้มลง
เจตจำนง กระบี่ไม่สังหาร ของท่านอาจารย์ปราบมารเป็นเช่นนั้น หากถึงคราวถูกผู้เคยได้รับการช่วยเหลือจากตนตั้งคำถาม โต้แย้ง จนสุดท้ายเกิดความลังเลในใจ เจตจำนงนี้ย่อมอ่อนแรงลงแน่ ครานั้นจักไม่อาจกดทับ โชคชะตา อันมหาศาลในกายได้อีก และท่านอาจารย์ก็จะเข้าสู่ช่วง แสวงหาโอสถทองคำ ทันที!
‘…ย่อมปล่อยให้พวกเขาสมหวังมิได้!’
ลวี่หยางเชื่อมั่นว่าตนล่วงรู้แผนการของเชว่เซียเจินเหรินและศิษย์พุทธะกว่างหมิง จึงก้าวขึ้นมาหมายจะสลายวงล้อมแทนท่านอาจารย์ ทว่าขณะนั้นเอง บนบ่ากลับรู้สึกหนักอึ้ง
“ไม่จำเป็น”
เจินเหรินปราบมารเพียงวางมือลงบนบ่าของเขาแล้วส่ายศีรษะเบาๆ จากนั้นจึงก้าวออกไปข้างหน้า จ้องมองชายชราเบื้องหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสงบว่า
“แดนสุขาวดี แม้ภายนอกดูรุ่งโรจน์เลิศล้ำ หากแต่แท้มิใช่ถิ่นอันเปี่ยมคุณธรรม
