ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องมองมาของอวิ๋นจั่น อวิ๋นเซียวเก็บซ่อนความรู้สึกอับอายไว้ไม่อยู่ เขาจึงทำได้เพียงก้มหน้าก้มตา
ตู้ม!
เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้าระเบิด
บนชั้นที่เก้าสงบลงในที่สุด พลังอันบ้าคลั่งและน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นค่อยๆ สลายไปในทั่วบริเวณ
สำเร็จแล้วใช่หรือไม่!
ไม่รู้ว่าสาเหตุใด เหล่าภูตทั้งหลายแห่งเมืองเทียนตี้ลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้นพร้อมกับจ้องมองยังสังเวียนชั้นที่เก้าอย่างประหม่า
นางทำสำเร็จแล้วใช่หรือไม่ พระมหาอินฮูพนมมือ ยกศีรษะโล้นขึ้น และมองไปยังตำแหน่งที่โดดเด่นนั้นเช่นกัน
คนทั้งสี่ของสำนักเทียนเต๋ามิอาจสรรหาคำพูดมาอธิบายความรู้สึกตอนนี้ได้ พวกเขาทำได้เพียงมองดูประภาคารที่เก้าด้วยความตกตะลึงอย่างหาที่เปรียบมิได้
คนทั้งสามของป้อมปราการเฟยอวิ๋นมองไปยังชั้นที่เก้าด้วยเช่นกัน แต่ความรู้สึกนึกคิดของพวกเขาแตกต่างกันออกไป
“อะแฮ่ม!”
เสียงกระแอมไอของเจียงหลีลอยมาจากสังเวียนชั้นที่เก้า
นางคุกเข่าข้างเดียว วางมือข้างหนึ่งไว้กับพื้น ส่วนมืออีกข้างทาบอกไว้ ทันใดนั้น นางทุบตัวเองและอ้าปากกระอักเลือดสีดำออกมา
หลังจากกระอักเลือด นางถึงรู้สึกหายใจโล่งขึ้นมาบ้าง
นักรบนพเก้าหายไป ขณะที่เจียง
