ฆคอยเชื่อมต่อ ซึ่งหมอกเมฆเหล่านั้นหนาจนมองไม่เห็นความลึกของมัน และแหงนหน้าก็คาดเดาความสูงไม่ได้
บนภูเขา มีต้นไม้ที่ไร้ราก มีสายน้ำที่ไร้ต้นน้ำ น้ำตกหลั่งรินพลิ้วไหวส่องแสงสีเงินประกายวาววับ สายรุ้งหลากสีทอประกายพาดผ่านน้ำตก ช่างเป็นทิวทัศน์ที่งดงามตระการตายิ่งนัก
นอกจากนี้ บนภูเขาทุกลูกยังมีสิ่งปลูกสร้างอันประณีตวิจิตร
ตัวอาคารเป็นสีขาวและส่องแสงสีทองเป็นประกาย แต่ที่แปลกคือ ฐานและตัวเสาค้ำนั้นกลับลอยอยู่กลางอากาศ สูงจากพื้นดินหนึ่งศอก เรือนผ้าม่านที่แขวนอยู่บนตัวอาคารโปร่งแสงดั่งปีกของจักจั่น ส่องแสงดาราระยิบระยับและเบาบางดั่งหมอกควัน พลิ้วไหวแม้ปราศจากสายลม
“นี่มันแดนดินแห่งสรวงสวรรค์หรือ” เจียงหลีพึมพำ
ทิวทัศน์ที่งดงามเช่นนี้ นางมิเคยพบเห็นมาก่อนเลย
เมืองเทียนตี้อยู่เหนือจินตนาการของนาง ตกลงดินแดนแห่งนี้เป็นของใครกันแน่
หลังจากนั้นไม่นาน หัวใจที่ตกตะลึงของเจียงหลีค่อยๆ นิ่งสงบลง นางไม่ได้หันหลังกลับเพื่อเดินไปยังตำหนักบนเนินเขาขนาดเล็กที่นางยืนอยู่ แต่กลับกลายเป็นว่านางก้าวเท้าเข้าไปในทะเลเมฆแทน
ฟึ่บ!
เจียงหลีรู้สึกว่าร่างกายของนางกำลังจะจมลง ราวกับมีแรงดึงที่แปลกประหลาดในทะเลเมฆ เมื่อนาง
