ใจได้ไม่ยาก คนที่มาที่นี่มีโอกาสสามครั้งที่จะฝ่าขึ้นไป หากล้มเหลวสามครั้ง พวกเขาก็จะไม่ได้เข้าไปในเมืองชั้นใน และอยู่ในเมืองชั้นนอกนี้เป็นเวลาห้าปีจนครบแล้วจากไป”
“โอกาสสามครั้งหรือ” เจียงหลีเลิกคิ้วเล็กน้อย
“ถูกต้อง โอกาสสามครั้ง” คราวนี้กลับมีอีกคนแย่งโอกาสพูด “โอกาสสามครั้งนี้ไม่จำกัดเวลา กล่าวคือภายในห้าปีนี้ แต่ปกติ โอกาสต่างอยู่ที่เมืองชั้นใน ใครก็ไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่เมืองชั้นนอกมากนัก ดังนั้น หลังจากเข้ามาในเมืองเทียนตี้แล้ว ต่างก็หาหนทางรีบฝ่าขึ้นไปบนประภาคาร เพื่อเข้าไปฝึกฝนที่เมืองชั้นในโดยเร็วที่สุด”
“และประภาคารนี้ทุกชั้นทุกสังเวียน ถ้วยแก้วที่วางในแต่ละชั้นจะมีสีสันแตกต่างกัน เริ่มจากชั้นล่างสุด ตั้งแต่สีแดง สีส้ม สีเหลือง สีเขียว สีคราม สีน้ำเงิน ไปจนถึงสีม่วง ถ้วยแก้วสีแดงคือแย่ที่สุด หากทำทำได้เพียงหยิบถ้วยสีแดงแล้วเข้าไปในเมือง ก็จะสามารถเดินเตร็ดเตร่ได้แถวรอบนอกสุดของเมืองเท่านั้น”
“สีแดง สีส้ม สีเหลือง สีเขียว สีคราม สีน้ำเงิน สีม่วงหรือ แต่เห็นๆ กันอยู่ว่ามีเก้าชั้นนี่นา! เจียงหลีพูดอย่างนึกสงสัย
“เพราะว่าสองชั้นนั้นแทบไม่มีใครขึ้นไปได้เลยน่ะสิ” ศิษย์สำนักเทียนเต๋าคนหนึ่ง
