เจียงหลีที่ยืนอยู่นอกประตูเมืองสูงตระหง่านไม่รู้ว่าจะอธิบายกับฉากตรงหน้านางอย่างไร
นางเงยศีรษะขึ้นเพียงรู้สึกว่ากำแพงเมืองทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทั่วทั้งร่างเป็นสีขาวพร่างพราว เพราะสะท้อนแสงจากกระจกหลากสี นางไม่เคยเห็นเมืองนี้มาก่อน และไม่เห็นปลายกำแพงที่ขยายไปไกลสุดลูกหูลูกตาเฉกเช่นนี้
คุนอู๋เคยพูดว่าเมืองเทียนตี้กว้างใหญ่ไพศาลมาก
ในขณะนี้เจียงหลีรู้สึกเป็นครั้งแรกว่า ‘กว้างใหญ่ไพศาล’ มันเป็นอย่างไร
ที่ประตูเมืองมีแผ่นหยกขาวที่มีอักษรจีนโบราณสามตัวจารึกไว้
“เมืองเทียนตี้!” เจียงหลีพึมพำเบาๆ
ที่นี่คือเมืองเทียนตี้เองหรือ
หัวใจของเจียงหลีตกตะลึงอย่างมาก เพียงแค่กำแพงเมืองนี้ทำให้นางรู้สึกตัวเล็กนิดเดียว
“ศิษย์เล็ก” กายทิพย์ของท่านประมุขยืนด้านหลังเอ่ยเรียกเจียงหลี
เจียงหลีหันไปมองหน้าซือจุน
ท่านประมุขยิ้มให้เจ้า “นี่คือทางเข้าเมืองเทียนตี้ เมื่อเจ้าก้าวเข้าไปแล้ว เจ้าจักต้องพึ่งพาตัวเองเพื่อได้รับโอกาสให้มากที่สุด ในอีกห้าปีจากนี้เจ้าต้องระมัดระวังและป้องกันตัวเองให้ดี”
เจียงหลีพยักหน้า และรู้สึกถึงความเป็นห่วงของท่านประมุขจากใจจริง
“อาจารย์ต้องไปแล้ว หลังจากเจ้าก้าวเข้าไปเหยียบเมืองเทียนตี้ เจ้าจ
