ไปหรือไม่
เจียงหลีนึกถึงวิชาปลุกเสกหุ่นอันยอดเยี่ยมของเว่ยจี๋ นางก็มีคำตอบอยู่ในใจแล้ว แต่นางไม่กล้าคิดอย่างลึกซึ้งว่าเว่ยจี๋ได้ผ่านการสูญเสียอะไรไปบ้าง
“ถึงอย่างไรนางก็คือสตรีคนแรกที่ข้ามีความรู้สึกดีด้วย เจ้าคิดไม่ผิด ข้าไป แต่ไม่ใช่เพราะนาง แต่เป็นเพราะวิชาปลุกเสกหุ่น” เกิดแสงสว่างประกายในดวงตาเรียวดุจหงส์ของเว่ยจี๋
“เจ้า…”
เจียงหลีพูดอะไรไม่ออก
เว่ยจี๋หัวเราะขึ้นมา ความดุร้ายในแววตาก็พลันหายไป “เจ้าคงอยากถามข้าว่าข้าเจออะไรในถ้ำของตาแก่วิปลาสนั่นใช่หรือไม่ แล้วหลังจากนั้นหญิงคนนั้นเป็นอย่างไร”
เจียงหลีพยักหน้าไม่ปฏิเสธ “ข้าไปที่ถ้ำของตาแก่วิปลาสคนนั้น ตาแก่วิปลาสนั้นตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกเห็น ราวกับเจอสมบัติล้ำค่า เจ้าเชื่อหรือไม่ เขายิ้มให้ข้าและถ่อมตนเหมือนทาสของข้าคนหนึ่ง และยังเสนอเงื่อนไขให้ข้าอยู่กับเขาอีกด้วย”
เจียงหลีตั้งใจฟัง และตั้งตารอสิ่งที่เขาพูดต่อจากนี้
“ข้าบอกตาแก่นั่นว่า ถ้าอยากให้ข้าอยู่ที่นี่ และจริงใจกับเขา เขาก็จะต้องถ่ายทอดวิชาปลุกเสกหุ่นให้กับข้า แล้วต้องฆ่าสตรีนางนั้นให้ตายต่อหน้าข้าด้วย” ดวงตาของเว่ยจี๋เยือกเย็นและเขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “เจ้ารู้หรือไม่ว
