๋ยิ้ม “อันที่จริง ข้ากับศิษย์พี่ทั้งสองไม่ค่อยเป็นห่วงเท่าไหร่ ด้วยนิสัยของเจ้า ไม่ว่าจะเผชิญเรื่องร้ายแรงแค่ไหน เจ้าก็สามารถมีชีวิตรอดได้เข้มแข็ง ดังนั้น เจียงเฮ่าจึงอยากให้พวกเราช่วยพูดกับเจ้า เข้าใจเรื่องในใจของเจ้า แต่พวกเราก็ไม่ได้เป็นห่วงแบบเขา”
เจียงหลียิ้มเจือจาง
ก็ได้ ขอบคุณศิษย์พี่ทั้งสามของนางที่เชื่อใจนางเช่นนี้
“เรื่องของเจ้า พวกเราสามคนไม่อยากถามไถ่อะไรมาก แล้วพวกเราก็เชื่อว่าในใจของเจ้ารู้ว่าสิ่งไหนหนักสิ่งไหนเบา แต่พวกเราก็ได้ปรึกษากันแล้วว่าท่าทางเจ้าหดหู่หงอยเหงาเช่นนี้ดูว่างงานเกินไปแล้ว”
คุนอู๋พูดด้วยท่าทางมั่นใจมาก ทำเอาเจียงหลีถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ
“…” นางดูว่างงานหรือ
เปล่า! สัก! หน่อย!
นางยุ่งมาก นางโคตรยุ่ง ยุ่งมากๆๆๆ!
“ดังนั้น พวกเราจึงตัดสินใจให้เจ้าไปทำธุระสักหน่อย เดิมทีวางแผนเอาไว้ปีหน้าค่อยให้เจ้าไป แต่นี่ก็ถือเสียว่าให้เจ้าล่วงหน้าไปก่อน เพื่อเบิกทางให้กับบรรดาลูกศิษย์ฮวงเสิน” คุนอู๋ยิ้มเจ้าเล่ห์
“…” แต่เจียงหลีกลับรู้สึกว่านางหลงกลเข้าให้แล้ว
“เมื่อเจ้ายุ่งมากขึ้น เจ้าก็จะได้ไม่ว่างคิดฟุ้งซ่านแล้วล่ะ” คุนอู๋กล่าวสรุปเอาเอง
“….” เจียงหลีจะพูดอะไรได้อีก ในท้ายที่สุด นา
