ลศนัย “กว่าจะตกหลุมรักใครสักคนมันยากแค่ไหน”
“…” เว่ยจี๋สงบลง เขามองนางด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาเรียวยาวดั่งหงส์สื่ออารมณ์สับสน
“ข้าง่วงแล้ว” เจียงหลีพึมพำ คลายมือปล่อยให้กาสุราร่วงลงไปกับพื้น
ทันใดนั้นเว่ยจี๋ก็รู้สึกถึงหัวใจที่บีบรัด แล้วเขาก็พรวดพราดออกไปและสองมือประคองกาสุราได้มั่นทันท่วงที ฟู่ววว! อันตรายมาก ยังดีที่ไม่เสียดายของ
เขาเงยหน้าขึ้นและมองไปที่เจียงหลี เขาก็เห็นว่าผล็อยหลับไปบนโต๊ะเสียแล้ว
ปี้ฟังเหลือบมองนางแวบหนึ่ง แล้วก็หันไปกินไข่มุกต่ออย่างเอร็ดอร่อย
เว่ยจี๋ขมวดคิ้วมองนางด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
ปีนี้นางทำงานหนักกว่าที่เคย นางเก็บซ่อนความรู้สึกนึกคิดไว้ในใจและไม่ต้องการที่จะเปิดกว้างสู่โลกภายนอก แม้จะดูเหมือนเดิม แต่นางดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ราวกับว่า…
ราวกับว่านางไร้หัวใจก็มิปาน
…
