“หลิวหลี เจ้าหลบไปก่อน”
คำพูดของเจียงหลีทำให้เดรัจฉานบางตัวชะงัก และนัยน์ตาสีอ่อนแวววาวก็สบตานาง
ในดวงตาที่เปล่งประกายของนาง ทำให้เขารู้สึกราวกับไม่สามารถปิดซ่อนอารมณ์ใด
เขาถอยหลังทีละก้าวโดยไม่รู้ตัว แล้วค่อยๆ ทิ้งระยะห่างจากเจียงหลีเงียบๆ
เมื่อเห็นเขาค่อยๆ ถอยไปแล้ว หัวใจของเจียงหลีก็รู้สึกทรมานราวกับถูกควักออกมา แต่ทว่า…นางก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลังจากที่เดรัจฉานบางตัวถอยออกไปไกลแล้ว นางจึงถอนสายตากลับมา แล้วมองไปที่ปีศาจตัวใหญ่สามตัวที่อยู่ตรงหน้า
“ตอนนี้ ไม่มีใครข่มขู่พวกเจ้าได้อีกแล้ว”
คำพูดของนาง ทำให้ปีศาจยักษ์สามตัวเงยหน้ามองผู้เป็นจักรพรรดิที่ยืนอยู่ไกลๆ พวกมันต่างตกใจที่จักรพรรดิของพวกมัน ฝ่าบาทเผ่าปีศาจของพวกมันเชื่อฟังหญิงสาวที่มาจากเผ่ามนุษย์
“ตอบคำถามที่ข้าเพิ่งถามไปเมื่อครู่นี้ด้วย ข้าต้องการฟังความจริง” เจียงหลีเร่งเร้า
ปีศาจทั้งสามตัวมองไปที่นาง และปีศาจวิหคหมัวเผิงก็พูดช้าๆ “ฝ่าบาทต้องกลับเผ่าปีศาจเพื่อสืบทอดราชบัลลังก์ และเข้าสู่ระดับวุฒิภาวะโดยเร็วที่สุด”
“สืบราชบัลลังก์หรือ” เสียงหลีพึมพำเสียงต่ำ
นางคิดเสมอว่าเดรัจฉานบางตัวที่หลับใหลทั้งวันทั้งคืนนั้นกำลังรับการสิบทอด กำลั
