งเขา กลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงหลีแจ่มใสมากขึ้น นางยื่นมือออกไปลูบขนสีแดงตรงหน้าผากของเขาแผ่วเบา “ท่านรู้หรือไม่ ท่านมีความเคยตัวอย่างหนึ่ง ซึ่งก็คือ…”
เจียงหลีค่อยๆ โน้มตัวลงมาใกล้หูของเขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่สามารถได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น “ยิ่งรู้สึกผิด ก็จะยิ่งแสร้งทำเป็นนิ่ง”
วูบ!
ดวงตาของหลิวหลีเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
มือทั้งสองข้างของเจียงหลีค่อยๆ โอบกอดเขาเอาไว้ แล้วขยับเข้าไปใกล้หูเขาอีกนิด ก่อนจะกระซิบว่า “ลู่เจี้ย ท่านคิดว่าจะหลอกข้าได้อีกนานเท่าไหร่”
ตู้ม!
‘ลู่เจี้ย ท่านคิดว่าจะหลอกข้าได้อีกนานเท่าไหร่’
ประโยคนี้กล่าวถึงตัวตนของเขาชัดเจนโดยไม่ต้องสงสัย
ที่แท้นางรู้ทุกอย่าง ก็แค่แกล้งทำเป็นไม่รู้เท่านั้น
ร่างใหญ่ของจักรพรรดิสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ อารมณ์ที่เขาไม่สามารถอธิบายได้ เติมเต็มหัวใจของเขาในทันที
พระชายาของเขา พระชายาของเขา!
นี่คือพระชายาของเขา แน่นอนว่าเขาต้องปกป้องนางด้วยตัวเองสิ!
เจียงหลีโอบกอดเขาแน่นขึ้น โดยไม่ดูว่าตอนนี้เขาตกใจแค่ไหน แล้วก็ไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาของตัวเอง นางยังคงใช้น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา “ลู่เจี้ย กลับไปกลับพวกเข
