บทที่ 421 ตั๊กแตนจับจั๊กจั่น นกขมิ้นอยู่ด้านหลัง
เบื้องหน้าแท่นหยกบรรพชน นิกายกระบี่
เมื่อกระแสเจตจำนงแห่งกระบี่ของลวี่หยางหลั่งไหลเข้าสู่หยกอย่างต่อเนื่อง แสงเรืองรองบนแผ่นหยกก็ค่อยๆ ควบแน่น ปรากฏอักขระแน่นขนัดทีละบรรทัด ไหลเข้าสู่ใจเขาทีละบรรทัดไม่หยุดยั้ง
《เคล็ดกระบี่วิหคนิพพานวชิรมรรค》
ขณะเดียวกัน นามหนึ่งก็ผุดขึ้นจากกลางใจ ตอบรับกับ【เจตจำนงแห่งกระบี่】ของเขาอย่างกลมกลืน เสริมส่งกันและกัน ราวมัจฉาท่องวารี!
“หากใช้เคล็ดกระบี่นี้ควบคู่กับ【เจตจำนงแห่งกระบี่】ของข้า แม้แรกเริ่มจะมิได้เปี่ยมพลังนัก ทว่ามีคุณลักษณะดุจหญ้าเขียวกลางที่ราบ…ฟันได้ไม่หมดสิ้น ราวกับโลหะอันแข็งกล้าที่ผ่านการหลอมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากไม่สามารถบดขยี้ในทันที ก็จะได้แต่เฝ้ามองมันยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ”
เป็นเคล็ดกระบี่ที่เหมาะสมกับเขาโดยแท้จริง
“หากข้าขัดเกลาจิตกระบี่ผ่านเคล็ดนี้ วันหนึ่งอาจแตะถึงระดับของเจินเหรินปราบมาร ครานั้นจิตกระบี่ของข้าก็คงคู่ควรกับนามว่า【เจตจำนงแห่งกระบี่ที่ไม่ยอมแพ้】แล้วกระมัง”
ทว่าก็หาใช่สิ่งที่จะบรรลุได้เพียงชั่วข้ามคืน
การขัดเกลาจิตกระบี่ ไม่เพียงแต่ต้องเพียรฝึกฝนอย่างมุมานะ ยังต้องอาศัยประสบการณ์และความยึดมั่นเป็นปุ๋ยรด หล่อเลี้ยงผ่านกาลเวลาอันยาวนาน จึงจักผลิดอกออกผลได้ในที่สุด
“ไม่ว่าอย่างไร เป้าหมายของการมาครานี้…ก็บรรลุแล้ว”
ขณะลวี่หยางรู้สึกพึงใจ คิดจะถอนจิตออกจากร่างจำแลง ปล่อยใ
