บทที่ 420 เคล็ดกระบี่
เจียงหนาน ผาจี๋เทียน
ในห้องสงบแห่งหนึ่ง จิตสำนึกของลวี่หยางอาศัยหุ่นเชิดควบคุม เข้าสู่ร่างจำแลงแห่งกระบี่โดยสมบูรณ์ เพียงชั่วพริบตาแห่งการลืมตา ปรากฏแสงเย็นสายหนึ่งวาบผ่าน
“เปรี๊ยะ!”
ฉับพลัน พื้นห้องสงบก็แตกร้าวเป็นทางยาวสายหนึ่ง
แทบจะพร้อมกัน ประหนึ่งว่ารออยู่นานแล้ว ประตูห้องสงบถูกผลักเปิดออก ร่างของท่านเจินเหรินปราบมารเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าเร่งร้อนเล็กน้อย
ทันทีที่เข้าสู่ห้อง สายตาของเขาก็ปะทะกับรอยร้าวบนพื้น
“อืม?”
นัยน์ตาของเจินเหรินปราบมารส่องสว่างขึ้น พลันกล่าวชมทันทีว่า “ดูท่าการปิดด่านช่วงนี้ของเจ้าจะทำให้เจตจำนงกระบี่เข้าใกล้ความสมบูรณ์ยิ่งนัก”
สิ่งที่เขาให้ความสำคัญมิใช่รอยร้าวบนพื้น ซึ่งสำหรับผู้บรรลุวางรากฐานแล้วย่อมไม่ใช่เรื่องยาก ทว่าสิ่งสำคัญกลับอยู่ที่รอยร้าวนี้ไม่มีเค้าลมปราณหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย… แสดงว่าลวี่หยางหาได้อาศัยพลังวิชาหรือวิชาเทพไม่ หากแต่เป็นเจตจำนงกระบี่ล้วนๆ ทิ้งรอยนี้ไว้
เรื่องนี้หาใช่เรื่องสามัญ…
เพราะต่อให้เจตจำนงกระบี่จะเข้มข้นเพียงใด โดยหลักแล้วย่อมเป็นเพียงเจตจำนง หาใช่สรรพสิ่งที่จับต้องได้ มิอาจเทียบกับจิตเทวะได้เลย ต้องอาศัยพลังวิชาเสริมส่งจึงจะแสดงอานุภาพยิ่งใหญ่
ทว่าเพียงพึ่งเจตจำนงแล้วส่งผลต่อความจริง…
ระดับเช่นนี้ แม้ในหมู่ผู้ฝึกเจตจำนงกระบี่ก็นับได้ว่า เข้าสู่ชั้นลึกของบานประตูแล้ว ครานี้เจินเหรินปราบมารถึงกับต้องเอ
