บทที่ 419 อั้งเซียวลงหมากอีกครา
ตามจริงแล้ว…อั้งเซียวก็รู้สึกตกใจอยู่เล็กน้อย
เพียงแต่…ความตกใจเพียงเล็กน้อยนี้มิได้เผยออกทางสีหน้า และเพียงชั่วอึดใจเดียวก็สงบลง ด้วยสายตาระดับเขา แน่นอนว่าย่อมมองออกทันทีว่าสิ่งตรงหน้าคือสิ่งใด
เขาเพียงหรี่ตาลงเล็กน้อย สายตาจับจ้องวิญญาณชราที่แผ่แสงพุทธะอยู่ตรงหน้า วิญญาณนี้แน่นอนว่ามิใช่ “กว่างหมิง” ที่มันเอ่ยถึง แต่เป็นผู้หนึ่งที่อาศัยร่างวิญญาณนี้เป็นสื่อ ลัดขบวนธรรมชาติ พยายามสื่อสารกับเขาที่อยู่ในแดนยมโลกผ่านช่องทางแห่งโลกปัจจุบัน
และเท่าที่เขารู้
ใต้หล้านี้มีอยู่เพียงสองคนที่สามารถทำเรื่องนี้ได้ หนึ่งคือ พระผู้เป็นเจ้าแห่งแดนสุขาวดี อีกหนึ่งคือ ศิษย์พุทธะ ที่ได้รับตำแหน่งโดยตรงจากพระผู้เป็นเจ้า
‘แต่พระผู้เป็นเจ้า…ย่อมไม่มีทางสนใจข้าแน่นอน’
ในข้อนี้ อั้งเซียวมั่นใจยิ่งนัก เขารู้ดีว่าหากบรรลุถึงขอบเขตก่อกำเนิดแล้ว สิ่งเดียวที่จะสามารถดึงดูดให้เจ้าวิถีทั้งหลายลงมือได้ จะต้องเป็นสิ่งที่ข้องเกี่ยวกับฟ้าดินโดยตรงเท่านั้น
แต่สิ่งที่เขาแสวงหา…คือ แดนยมโลก
ด้วยเหตุนี้จึงกล่าวได้ว่า โดยแก่นแท้แล้ว เขามิได้มีความขัดแย้งใดกับเจ้าวิถีทั้งสี่
ตราบใดที่เขาไม่เหยียบย่ำ “เส้นที่ห้ามล้ำ” เหล่านั้น ก็จะไม่มีผู้ใดลงมือกับเขาอย่างแน่นอน
เมื่อเป็นเช่นนี้
‘พระผู้เป็นเจ้าเสด็จลงมาเป็นศิษย์พุทธะอีกแล้วงั้นหรือ? ถึงกับคลุกคลีปะปนกับผู้บำเพ็ญระดับล่าง?’
อั้งเซียวหาได้ร
