บทที่ 418 ทางเลือกของซั่วฮ่วน
เจียงเป่ย เหนือทะเลเมฆเชื่อมฟ้า
เมื่อแสงเร้นสายหนึ่งพุ่งลงมา เซี่ยงเยี่ย หงจวี่ และลวี่หยางก็ทยอยลงแตะพื้น ณ หน้าผาเพลิงศักดิ์สิทธิ์ ลวี่หยางมองสำรวจทัศนียภาพแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ด้วยความรู้สึกที่ห่างหายไปเนิ่นนาน
เป็นดังคาด มองออกไปเบื้องหน้าล้วนมีแต่ความมีชีวิตชีวา สิ่งมีชีวิตแย่งชิงเบ่งบานแข่งขันกันทั่วหล้า
เขายังแลเห็นผู้หนึ่งที่คุ้นตายิ่งนัก
‘อิ๋นซานเจินเหริน…’
อีกฝ่ายหาได้รู้สึกถึงสายตานั้นแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นฉากนี้ ลวี่หยางก็อดมิได้ที่จะเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นในใจ ผู้วางรากฐานซึ่งเคยอยู่สูงเกินเอื้อม มายามนี้กลับแลดู…ธรรมดาเสียแล้ว
‘และยังมี…เจินเหรินบรรพกาล!’
ลวี่หยางหาได้ลืมภาพที่เคยเห็นผ่านพรสวรรค์ หุ่นเชิด มาก่อน เจินเหรินบรรพกาลนามมู่ฉางเซิง ผู้นั้นยังคงถูกขังอยู่ในแดนลับหลอมวิชา
บุคคลนี้เรียกได้ว่าโดนจ้าววิถีแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์เล่นงานจนยับเยิน ลำบากยากเข็ญสร้างสวรรค์แห่งความมิมีขึ้นมาด้วยตนเอง หวังจะใช้เป็นทางสู่โอสถทองคำ ผลกลับกลายเป็นว่าวิญญาณ แก่นสำคัญที่สุด ถูกมือไร้รูปของจ้าววิถีนั้นโยนเข้าแดนลับหลอมวิชาไปเสียเฉยๆ สุดท้ายจึงกลายเป็นว่า…เสียเวลาถึงห้าพันปีโดยเปล่าประโยชน์
‘อืม…ต้องอยู่ห่างจากเจ้าคนโชคร้ายให้มากหน่อย’
อย่าให้เลือดเปื้อนตัวข้า
ขณะลวี่หยางครุ่นคิด เซี่ยงเยี่ยก็เหลือบมอง “ผู้บำเพ็ญเพียรนอกฟ้า” ผู้นี้อยู่เช่นกัน ในใจแอ
