บหัวร่อเยาะเย้ย‘อะไรนะ “ผู้บำเพ็ญเพียรนอกฟ้า”!? มั่วทั้งเพ!’
คิดว่าตนดูไม่ออกหรือ?
‘เจ้านี่เข้ามาในทะเลเมฆเชื่อมฟ้าราวกับกลับบ้านตัวเอง แถมยังตรงดิ่งมาที่ผาเพลิงศักดิ์สิทธิ์ได้ทันที หากไม่ใช่เจินเหรินของนิกายศักดิ์สิทธิ์ล่ะก็ให้มันรู้ไป!’
‘นี่เจ้าคิดจะตัดขาดสัมพันธ์งั้นรึ?’
เซี่ยงเยี่ยลูบคางพลางขบคิด‘แต่นี่มัน…นิกายศักดิ์สิทธิ์ของข้าจะมีเจินเหรินผู้ยิ่งใหญ่โผล่มาอีกคนตั้งแต่เมื่อไรกัน? เหมือนกับกระโดดออกมาจากก้อนหินยังไงยังงั้น…’
การบำเพ็ญเพียรนั้นแต่ไหนแต่ไรไม่เคยเป็นเรื่องของคนเพียงผู้เดียว
ตั้งแต่ขั้นรวมลมปราณ วางรากฐาน แดนมงคล จนถึงแก่นแท้ทองคำ ล้วนต้องอาศัยทรัพยากร ต้องพึ่งพาผู้อื่น ต้องเข้าไปแย่งชิง ชิงทรัพย์ ชิงโอกาส ชิงโชควาสนา
อาจารย์ผู้ถ่ายทอดมรรค, สหายร่วมบำเพ็ญ, และศัตรูคู่แข่ง ผู้บำเพ็ญเพียรทั้งหลาย ย่อมต้องมีครบทั้งสามสิ่งนี้ไม่ใช่หรือ? หากเป็นเพียงผู้บำเพ็ญขั้นต้นหรือขั้นกลาง จะไม่เป็นที่จับตามองก็คงไม่แปลก ทว่าผู้อยู่ถึงขั้นปลายแห่งรากฐาน หรือแม้แต่วางรากฐานสมบูรณ์ เจินเหรินผู้ยิ่งใหญ่ ในใต้หล้าย่อมต้องมีชื่อเสียงอยู่บ้างเป็นธรรมดา
จะเป็นไปได้อย่างไร…ที่ไม่มีใครรู้จักเลย?
‘ผู้นี้…ข้าต้องเคยรู้จักแน่!’
เซี่ยงเยี่ยคิดว่าตนเองก็ถือว่าผ่านร้อนผ่านหนาวมานาน แม้แต่เจินจวินแห่งนิกายคือ “จงกวง” ยังอยู่ได้ไม่นานเท่าเขา มองไปทั่วทั้งนิกายศักดิ์สิทธิ์เวลานี้ เกรงว่าจะมีเพียง “
