บทที่ 417 หวนคืนสู่นิกายศักดิ์สิทธิ์
แดนโพ้นทะเล คลื่นพลิกฟ้า สายธารเชี่ยวกรากประหนึ่งขุนเขานับพัน
“จบสิ้นเสียที…”
ขณะที่ร่างจำแลงของศิษย์พุทธะกว่างหมิงแตกสลาย ดินแดนพุทธะบนผืนพิภพพลันมืดหม่นลง หงจวี่กับเซี่ยงเยี่ยที่อยู่ห่างออกไปจึงได้คลายใจ ถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกผ่อนคลาย
ในเมื่อแรงกดดันจากศิษย์พุทธะกว่างหมิงนั้นยากเกินทานทน มิใช่เพียงเพราะภูมิหลังของพระผู้เป็นเจ้าจากแดนสุขาวดี หากแต่ตัวตนของเจ้าตัวเองก็น่าหวาดหวั่นยิ่งนัก ในใต้หล้าปัจจุบัน ผู้ที่อาจอยู่เหนือเขาได้ เกรงว่าจะมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น ด้วยเหตุนั้น แม้อีกฝ่ายจะหาได้สนใจพวกเขาเลยแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้รู้สึกราวกับมีหนามทิ่มแทงอยู่กลางหลัง
โดยเฉพาะหงจวี่ ยิ่งถอนหายใจหนักหน่วง
เซี่ยงเยี่ยยังพอว่า เดิมทีได้สร้างแดนมงคลขึ้นแล้ว แม้ยังมิได้กลั่นแก่นทองคำออกมา แต่ก็นับว่ามีพื้นฐานพอจะรับมือกับศิษย์พุทธะกว่างหมิงอยู่บ้าง
แต่เขาหาได้เหมือนกัน
ชีวิตทั้งชีวิตของเขาผูกติดอยู่กับแก่นทองคำของหงยวิ๋น ถูกกำหนดไว้แน่นอนแต่ต้น เขาเองไม่มีแก่นทองคำ และย่อมไม่อาจกลั่นสร้างแดนมงคลขึ้นมาได้ ด้วยเหตุนั้น ในบรรดาผู้บรรลุวางรากฐานสมบูรณ์ เขาก็เปรียบเหมือนกระดานว่างเปล่าอันไร้รอยจาร อาศัยวิธีการคาถาอาคมที่ลึกซึ้งบางทีอาจจะเหนือกว่าเทียนฉิวเล็กน้อย แต่ก็เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น หาใช่สิ่งใดมากมาย หากเมื่อครู่เป็นเขาที่ต้องประมือกับศิษย์พุทธะก
